China zoekt product

De Chinese economie groeit iets minder dan we de laatste jaren gewoon zijn. China staat op een keerpunt. De binnenlandse markt opent nieuwe mogelijkheden voor heel wat langen. Een kans die Latijns-Amerika zeker zou moeten grijpen. China heeft daar al een voet in huis als afnemer van primaire producten, zoals grondstoffen en soja. Nu zoekt China afgewerkte producten voor zijn markt en Zuid Amerika kan hierin meegroeien.

lees meer

Van os naar bos

Klimaatsverandering, het gonst ons rond de oren. Tropische stormen in Europa, overstromingen in droge gebieden, droogte in de natte pampas. De wereld staat op zijn kop en iedereen zoekt een oplossing of een schuldige. 

In Europa kunnen ze weinig doen, alles is volgebouwd en de industrie doet zijn best om uitstoot en vervuiling tegen te gaan. Noord-Amerika komt langzaam op gang. Ze zien bij elke hevige storm na Katrina, de noodzaak ervan in. China is nog een hotspot en Rusland beweegt ook niet veel. In Latijns Amerika willen ze niet de schuld krijgen maar zien ze wel met lede ogen de ontbossing aan. 

Zij wijzen hun vinger naar de multinationals die meestal van Amerikaans- of Europese afkomst zijn.

Na de Inconvenient Truth van Al Gore, kwam er in latijns Amerika wat op gang. Ze zagen brood in de bosbeurzen. In Argentinie schakelden enkele boeren in het Noorden van het land, waar het te warm is voor vele runderen, overgeschakeld van veeboer naar bosboer. 

Bossen worden goed beheerd en niet gekapt en aangeplant. De bossen worden in kaart gebracht en op de CO2 beurs gezet. Hier kunnen landen of bedrijven die niet aan de CO2 norm geraken, boscertificaten kopen. Van dit geld wordt dan de subsidies voor het bosbeheer betaald. 

In Colombia komt de regering in actie om hetzelfde voor elkaar te krijgen. Veeboeren omscholen tot bosbouwers, het is een haalbare kaart.

Dag van de terere

Geschenk van Argentinië aan de paus, een mate

De Mate, steeds warm

Dat Coca Cola met een sensibiliseringsfilmpje aan komt draven is niet nieuw. In Zuid-Amerika schuilt er al langer een filosofie achter wat ze drinken. In Argentinië, Uruguay en Paraguay, zelfs in delen van Chili, drinken ze de maté of Terere (Paraguay). Een thee die geschonken wordt in een kalebas en wordt gedronken met een zilveren rietje. Er gaat een heel ritueel aan te pas. Het is een sociaal gebeuren. Niet zoals de thee, waarbij iedereen zijn kopje heeft en de pot op de tafel komt te staan. Bij de maté is er een leider, die de ketel of thermos met het warme/koude water bijhoudt. De kalebas gaat rond in de groep en als ze leeg is, wordt die terug aan de thermosleider gegeven die het weer opvult en de kalebas weer rondgaat. Iedereen drinkt met hetzelfde rietje. En aangezien het een zilveren rietje is, verbranden de eersten steevast hun lippen. Daarom heeft de redactie dus een koffieboy.

Terere, kan ook fris gedronken worden

Presidenten van Paraguay en Venezuela(+)

Paus, toen nog kardinaal

Che Guevarra

De filosofie van de Terere of de Maté is sociaal gebonden. Een terere of maté drink je niet, die nuttig je. Het is geen drank, het is een vloeistof die in je lichaam vloeit. Niemand drinkt een terere of maté omdat ze dorst hebben. De terere/maté is een traditie, een gewoonte een vast ritueel in familie, onder vrienden. Het doet je converseren, het brengt de dialoog op gang. Elke vergadering komt pas goed op dreef met een terere/maté in de groep.  Het breekt de stilte, het ijs. Voor rijke of armen, de wet van de terere/maté is dezelfde. Het dicht kloven tussen generaties.  Een begroeting gaat gepaard met de vraag: een Terere? en dan weet je dat je welkom bent.
Over een terere/maté wordt wat geroddeld, gekletst, er wordt mee gestudeerd, vergaderd. Ouderen jongeren, man en vrouw, met een terere/maté in de hand is iedereen gelijk. Discussies verlopen rustig, eerst wordt er gedronken, er wordt peinzend geslurpt en dan pas wordt er praat. Eerst (drinken) denken, dan praten, komt elke discussie ten goede. Het goede nieuws, slechte berichten, met een terere/maté wordt het respectievelijk gevierd of verzacht. De stoeren drinken het zonder suiker, de watjes met. 

Beleggen in de Caraiben

Het is nu wel uit met de crisis globaal en wereldwijd. Zeuren en zagen brengt ons niet verder. Daarom een paar positieve noten zowel voor investeerders als voor spaarders. De BRIC landen zijn ook al wat van hun glans verloren, hoewel we ze niet mogen vergeten. Het zijn ook zij die de landen rondom hen omhoog trekken. Landen die willen werken aan hun toekomst en waar de bevolking reeds jarenlang inspanningen voor leverden.  Nu kan er geoogst worden. Dit gebeurt onderandere in Latijns Amerika en in de Caraibe.

Bijvoorbeeld de Dominicaanse republiek. Een paradijs voor toerisme, maar waar armoede ook nog overheerst. Toch kon deze republiek een groei voorleggen van 4.5%, dit jaar, net zoals vorig jaar. In de laatste 7 jaar is het Bruto nationaal Product van de Dominikanen gegroeid met 150%, een droom voor elke investeerder. De inflatie zou niet hoger gaan dan 4.5% jaarlijks, een mooi cijfer. De Dominikaanse Republiek is een van de landen uit de groep die groeiden in de mundiale crisis, begonnen in 2007. Zij hingen, net als de andere nieuwe groeilanden, af van toerisme, een sector sterk onderhevig aan de crisis. Hierdoor werd de aandacht van deze landen, net zoals Hawai en andere eilanden in Oceania, verlegd. Er werd geïnvesteerd in infrastructuur en sociale economie. De regering investeerde in nieuwe ideeen voor toerisme en in tax free zones voor de export. De export van dit land berust vooral op textiel, maar is uitgebreid naar landbouw, mijnbouw en telecommunicatie.
Er werd vooral buitenlands kapitaal aangetrokken. In 2012 werd er 25% meer aangetrokken dan in 2011.
Het investeerklimaat is enorm verbeterd, net zoals in Chili, Brazilie, Costa Rica en Nicaragua, in deze regio wordt enorm gewerkt om het geloofwaardiger te maken om te investeren en om de service naar de belegger toe te verbeteren. Hierdoor moet er gewerkt worden aan sociale verbetering, opleiding, attentie voor de 'klant' en een rechtzekerheid. Zaken die in deze landen en hun buren nog niet vanzelfsprekend is.

Uruguay en de wereldhandel

Uruguay is een landje dat qua grootte kan vergeleken worden met België. Het ligt tussen mastadonten zoals Brazilië en Argentinië. Het wordt door Argentinië vaak als bijprovincie bestempeld, wat een zware beschuldiging is. Uruguay is een sociaal land dat nog niet lang geleden van onder het militaire juk is  gekropen. Economisch vecht het om te overleven op een zeer creatieve manier. De laatste jaren valt de crisis van Argentinië en Brazilië hen zwaar op de maag. Hun industrie staat op een laag pitje, het is vooral een dienstenland tussen beide grote omringende landen. Zij staan daarom sterk met de handelsunie Mercosur. Toch is dat niet genoeg, omdat ze hierdoor afhangen van de grillen van Argentinië die de laatste jaren enorm op de zenuwen werkt van de regering in Montevideo (Uruguay). Daarom kijken ze verder dan de Mercosur, naar de rest van de wereld. Deze week legde de minister van economische ontwikkeling, Fernando Lorenzo, een project neer in het parlement om de douane code te versoepelen. Hij wil een open handel met de rest van de wereld. De douane code liep al een tijdje achter op de moderne wereld. Het project sluit ook aan bij de Douane code van de Mercosur. Ook wordt het begrip : geauthoriseerde economische operator (AEO) opgenomen in de code. Dit is een persoon dat tussen het bedrijf staat dat wil in- of exporteren en de douane. Deze functie werd ook reeds ingevoerd in Europa en andere landen. In Belgie werd deze functie ingevoerd in 2009. Ook gaan de douane formaliteiten, via deze AEO, naar een uniform electronisch loket, wat de zaken enorm vergemakkelijkt en veiliger maakt voor bedrijven en douane. Hiermee komt Uruguay meer en meer bij de moderne in- en exportlanden van de wereld.

Egypte, kijk naar de Latijnse vrouwen

Een foto uit 1970, Dilma Rousseff voor de militaire junta in Brazilie. Een vrouw van 22 jaar, gemarteld maar niet gebroken, is nu de huidige presidente van het land 'o maior do mundo' oftewel: het grootste land ter wereld, zoals alleen een Braziliaan dat met zoveel overtuiging kan zeggen.
Brazilië is nu wel niet het grootste, maar zijn dade benne groot. De toekomst van dit uitgestrekte Latijns Amerikaanse land lijkt rooskleurig. Het staat op de zevende beste economische landen ter wereld, niet slecht voor een land dat nog maar net onder het juk van de dictators is gekropen.Deze foto is nu pas gepubliceerd in een campagne om de waarheid van deze dictatorjaren aan het licht te brengen. (1964-1985). Ook Argentinië werkt hard aan deze verlichting. Zij staan reeds een stap verder en hebben al militairen berecht en gestraft voor hun misdaden tegen de bevolking in de jaren 70-80 van vorige eeuw.

Ook Chili heeft na de militaire juntas en de dictatorjaren van Pinochet een redelijke democratie opgebouwd onder de vorige presidente, wederom een vrouw, Michelle Bachelet. Het vrouwelijke trio, Cristina van Argentinië, Dilma van Brazilië en Michelle van Chili, kunnen wijze raad geven aan de rijzende politieke leiders in de Arabische wereld.
De Egyptenaren weten misschien niet dat het 21 jaar duurde eer Brazilie eindelijk de militaire greep kwijtraakte. Het begon inderdaad met de sterke Dilma in 1970, die nu pas het heft in handen kan nemen, 40 jaar later. Lang bleef het woord 'vrijheid' een ander woord voor 'niets te verliezen behalve tijd'. Brazilie ging de weg op naar de democratie, toen de militairen er met een staatsgreep in 1964 abrupt een einde aan stelde, gesteund door Washington. Deze comateuze democratische periode duurde 20 jaar. Pas in de jaren 80 begonnen de militairen terug aan de weg te timmeren van democratie, traag en in stapjes, om niet alle macht te verliezen. Toch werden ze opzij gezet zoals dezer dagen in de Arabische lente het geval is.
Dat wilde niet zeggen dat er dadelijk een echte democratie kwam. Democratie moet je leren, zowel de leiders als de bevolking. Het vraagt verantwoordelijkheid van beiden. Net zoals de boodschap van Steiner, een opvoedkundige uit de 19de eeuw zei: "Vrijheid moet je aanleren, van kleins af aan moet je leren dat jou vrijheid verantwoordelijkheid is naar je medemens toe." En dat duurt 1 generatie, als je geluk hebt. Net zoals in Latijns Amerika men nog lerende is, maar op goeie weg, kan de Arabische wereld leren van de begane weg van de Latijns Amerikaanse landen en de drie vrouwen die nu aan het roer staan of stonden, in geval van Michelle Bachelet. Toeval? De redactie gelooft niet in toeval.

Gebaseerd op het artikel van Pepe Escobar, de rest van het artikel kan u lezen:
Pepe Escobar is the roving correspondent for Asia Times. His latest book is named Obama Does Globalistan (Nimble Books, 2009).
The views expressed in this article are the author's own and do not necessarily reflect Al Jazeera's editorial policy.