Op laag water vissen

Na een warme en droge zomer in Canada, was het hengelvissen verboden in de rivieren, zeker in het natuurreservaat van de Cheticamp River. Deze rivier ligt in New Scotland, aan de Atlantische oceaan, juist onder New Foundland. Daar is het professionele riviervissen met hengel een nationale sport. Van over heel de wereld komen sportvissers daar hun ding doen. Door de lage waterstand was het bijna twee maanden verboden, wat een toeristische aderlating was voor de streek.
Deze lage waterstand is heel uitzonderlijk. We zouden bijna kunnen spreken van een klimaatverandering, wat meer te voelen is in de extreme streken van onze planeet, zoals de polen en de omringende regio. De laatste keer dat er een hengelverbod was in de zomer, was in 1990. Het afgelopen jaar was er weinig sneeuwval, een lange lente, droge zomer, weinig regen. Sinds juni was er reeds een water tekort.

In juli nam het provinciaal bestuur van New Scotland de beslissing om het hengelen te verbieden. Dit had vooral te maken met de overlevingskansen van de vis. De vissen troepten in diepere plassen van de rivier samen, waardoor er ziekten uitbraken en waardoor de vissen ook een makkelijke prooi waren voor de vissers.
Vooral de zalm had er veel last van. Het zuurstofgehalte in het water was zeer laag, waardoor de vissen traag en sloom worden. Ook geraakten de zalm niet op dreef voor hun tocht van pool tot pool. Deze vissen leggen elk jaar de duizenden kilometer lange reis af om kuit te schieten. Dit jaar was hun reistraject op verschillende plaatsen onderbroken. Volgend jaar zal er ook minder zalm zijn. De regering zal nu met de vissersclubs de situatie bekijken en een plan uitwerken om de geleden schade te compenseren en om in dezelfde situatie in de toekomst een plan B op te stellen. Maar deze week is het hengelen dus terug open voor alle sportvissers.

WK vissen in Gent

Sportvissen is het vangen van vis zonder commercieel aspect maar alleen voor het genot of om de competitie aan te gaan met andere sportvissers.
Het Mekka voor competitievissers ligt deze week aan de Watersportbaan in Gent. Meer dan honderd vissers zitten er al vijf dagen aan een stuk fervent te trainen voor het WK feedervissen dit weekend. ‘Vissen lijkt misschien makkelijk of saai. Maar de competitie is keihard.'

De deelnemers aan het Wereldkampioenschap vissen, 110 vissers uit 22 verschillende landen, kamperen al heel de week aan de Watersportbaan. Elke dag zit een eindeloze rij vissers er urenlang te hengelen, eentje om de tien meter, voor wel een kilometer lang. Een mannenwereld, schouder aan schouder, met een dozijn hengels naast zich, zwijgend, turend in het water.
Feedervissen is een echte ploegsport. De landen die hieraan deelnemen, werken als een team.  De Belgische delegatie bestaat uit 5 man. Je kan als individu ook de meeste kilo vis vangen, maar het is wel het totale gewicht van je team dat geldt voor goud. Vissen lijkt makkelijk, maar dat is het niet. Vissers moeten rekening houden met de troebelheid van het water, de stroming, de warme en koude ondergolven, het gebruikte aas, de haak, alles komt erbij kijken. Voor het kampioenschap echt begint, krijgen de teams tijd om te trainen, dat doen ze elke dag meer dan 5 uur.  's Avonds wordt alles besproken en de tactiek uitgetekend.
Er is geen sportevenement zonder supporters. Ook die staan langs de zijlijn, waaronder er ook een heleboel uit het buitenland komen. Zij volgen hun landenteam doorheen heel Europa. Sportvissen is net zoals elke andere profesionele sport, keihard. Het Engelse en Nederlandse team hebben naast hun 5 professionele vissers, ook een trainer, coach en hulpcoach, er zitten zelfs vissers op de bank als reserve.