Belgische begroting krijgt Europees vertrouwen

De Belgische regering moest zijn huiswerk herzien. De Europese commissie had zijn twijfels over de goede afwerking van de Belgische begroting. Di Rupo riep zijn ministers bij elkaar, die ipv 8% meer zouden verdienen, nu 5% terug geven aan de Belgische schatkist. Overuren niet bijgerekend. Stapsgewijs komt alles in orde, zegt Europa nu. De Minister van Financien, Steven Vanackere, heeft de commissie kunnen overtuigen.
Het was een roerend weekeinde voor het kernkabinet. Ze moesten eerst een typfout rechtzetten, daarna de Koning overtuigen om zelf zijn alarmcentrale te betalen en geen opslag te vragen aan de Belgen, nog enkele uitgaven in de ijskast steken, alvoorens ze deze morgen op Radio 1 ons konden overtuigen van hun goede bedoelingen.

"Dat de Europese Commissie nu voorwaardelijk vertrouwen in de begroting heeft, sluit voor mij op een positieve manier de heisa af", zegt Vanackere. Zaterdag is er reeds gepraat met Olli Rehn, europese commissie, en kregen ze terug het vertrouwen. België kan voorlopig de 700 miljoen boete afwenden, dat is de som die staat op het overschrijden van de 3% grens van het begrotingstekort. Het is spijtig genoeg maar voor een maandje opgeschoven. De 1,3 miljard euro die onder het Belgische ijs is gelegd, komt dan weer terug boven. Deze uitgaven zijn immers gepland in de regeringsovereenkomst. Maar dat horen we in februari dan weer.

Belgie klein in opp. groot in daden

De Belgische crisis sleept ons land mee, langzaam, niet echt naar de afrond. Want we zijn het zo gewoon om het zelf op te lossen, onze problemen, dat we niet echt een regering nodig hebben. Dit fenomeen zie ik ook in Argentinie, vandaar dat ik vaak zeg dat de Belgen de Europese Argentijnen zijn. Er zijn nog overeenkomsten, zoals het weten hoe genieten, zonder dat we regeltjes onze pret laten bederven.

Wat dit regeltjes betreft, heeft de Europese commissie wel het een en ander op te merken op ons landje. Zij hebben een voorlopig rapport klaar over de begrotings- sociaal economische plannen van ons land. Of er veel plannen zijn, weet eigenlijk niemand, want ze zijn genomen door de interim regering, die eigenlijk en democratisch gezien geen macht hebben. Misschien is het wel ongrondwettelijk, toch was het een hele tantaluskwelling om de begrotingsplannen te maken. Een beetje opgezet spel van het aanslepen van de vorming van een regering langs de kant van Di Rupo, zodat de regering zonder NVA deze begroting kon maken en ons land er dus twee jaar aan vasthangt, ook een beetje nonchalance van de NVA zelf, zodat de regering van de lopende zaken dit kon klaarkrijgen, en zelfs een beetje laisser faire van het parlement en de senaat. Kortom een 'Belgisch compromis'.

Het plan is dan ook in grote vaagheid gemaakt, een echt politiek kunstje om een begroting op te maken die ettelijke bladzijden telt en eigenlijk niets zegt. De Europese Commissie zag dit ook wel en is op verschillende punten daarom loven en dan weer op andere streng.

Zo is er kritiek dat ons land onvoldoende duidelijk heeft gemaakt hoe België het overheidstekort verder gaat terugdringen. Ook over de verdeling van de inspanningen tussen de federale overheid en de regio's, heeft ons land nog onvoldoende duidelijk gecommuniceerd tegenover Europa.
De Commissie stelt dat ons land vooral zijn uitgaven moet terugdringen om de openbare financiën te saneren. De belastingdruk in België is immers al erg hoog.
Positief is dat ons land het overheidstekort sneller heeft afgebouwd dan verwacht. Maar er zijn nog bijkomende inspanningen nodig. De Commissie erkent ook dat ons land al inspanningen heeft gedaan om meer mensen aan het werk te krijgen. Maar verdere activeringsmaatregelen blijven nodig.
Tot slot vindt de Commissie het jammer dat ons land blijkbaar nog niet denkt aan de verlenging van de wettelijke pensioenleeftijd.

Kop of let?

We leven in een wereld die steeds kleiner wordt. In Argentinie tussen de Belgen gaat er een grapje rond:
Als de Argentijnen weten dat je van Belgie komt, vragen ze steevast: 'Ha Belgica! Ken jij dan niet een zekere...' Het ergste vanal kennen ze van die andere Belgsiche persoon alleen maar de voornaam, zoals gebruikelijk is in Argentinie. Hier wordt niemand ooit met de achternaam aangesproken. Bij elk eerste contact wordt dadelijk naar de voornaam gevraagd. Wel nu, we zijn niet groot, ok, en we zijn maar met 10 miljoen terwijl ze in Argentinie met 35 milj. zijn, maar toch kennen we niet elke Belg.
Toch gebeurd het geregeld dat we die persoon, toevallig, toch kennen. Zeker met mijn naam, gebeurd dat al eens. De wereld wordt dus kleiner en persoonlijker, zeker als je mijn voornaam hebt en Belgische bent. Toch krijgen we het niet voor elkaar om van links naar rechts en van rechts naar links simultaan te kijken. (Dat is een doordenkertje, moeilijke zin maar verstaanbaar, al zeg ik het zelf.)
Is er een deadline?