Mensenrechten in Chili winnen veld

In juli 2014 vroeg de UNO aan Chili om in het kader van de Mensenrechten, de wet der Amnestie af te schaffen, zodat er geen enkele misdaad tegen de mensheid ongestraft kan blijven. Net zoals in Brazilie, heeft Chili een Amnestiewet die de dictators en de militairen van de periode '70/80 en later, in geval van Chili, ongestraft weggeraken met de folteringen, ontvoeringen en illegale executies die zij uitgevoerd hebben onder Pinochet en de militaire junta.

In Argentinie is deze wet er nooit gekomen. Zij werken reeds enkele jaren aan de bestraffing van militairen , ex militairen en ex ministers en actores van misdaden tegen de mensheid van de jaren van de militairen. 

De afschaffing of veranderen van de wet in Chili wordt nu doorgenomen in het Parlement. De Presidente Bachelet vraagt om er ernstig werk van te maken.

De Chileense delegatie, olv Edgardo Riveros, zegt dat ze in specifieke dossiers, deze wet niet meer toepassen. En dit onder druk van het Corte Interamericana de Justicia, CIJ, Hoog gerechtshof Interamericana voor de Rechten van de Mens, is, in bepaalde dossiers, de wet opgeheven.
Nu het Parlement zich zal buigen over de wet, is een goed teken voor de democratie die in Chili nog zeer jong is. 

Het zijn vooral de mensen rond Generaal Augusto Pinochet die in de kijker komen door de afschaffing van deze wet. Ook de buurlanden, vooral Argentinie, heeft bepaalde dossiers lopen waar de militairen van beide landen samenwerkten tijdens folteringen en ontvoeringen en de verkoop van baby's die in gevangenschap der ouders, geboren zijn. De periode loopt van 1973 tot 1990, in geval van Pinochet.
Ook de indiaanse bevolking in Chili is blij met dit initiatief. Zij ondervinden nog steeds problemen om bepaalde misdaden tegen hun bevolkingsgroep aan te kaarten door deze wet. Vooral de Mapuches vragen reeds van 2009 om het recht van hun land terug te geven en de autoriteiten die het fiscaliseerden te straffen. Dit dossier is al jaren geblokkeerd. 

meer info over de mapuches en de ontwikkeling tussen Chili en Argentinie in het boek 'Het gouden spoor van Patagonie'

Bolivie ziet eindelijk de zee

De Boliviaanse President Evo Morales is er na jaren ijveren in geslaagd om eindelijk uitzicht op zee te verkrijgen voor zijn land. Tijdens de verschillende grensschermutselingen tijdens de onafhankelijkheidstrijd van Zuid Amerika, was Bolivie ontzegt van een kuststrook. Zowel Peru als Chili weigerden al jaren om dit recht te zetten. Nu heeft Peru water bij hun wijn gedaan en Bolivie de toegang tot de zee gegeven. De Peruaanse haven Port of LLo zal door Bolivie als nationaal water mogen gebruikt worden.

Deze toegang tot de Pacific Ocean is voor Bolivie van groot belang. Het akkoord, Biliviamar, moet nu nog voor het Peruaans parlement komen. Als het helemaal goedgekeurd wordt, zal Bolivie de Peruaanse haven mogen gebruiken voor commercieel, industrieel en toeristisch verkeer.
Fredy Otárola, president van het Peruaans parlement zei dat dit dossier met de hoogste prioriteit zal behandeld worden. Dit akkoord is volgens Otarola, een grote stap in de Latijns Amerikaanse Unie. Toch houdt dit akkoord geen overdracht in van soevereiniteit over land, wat Bolivia eigenlijk wel zou willen.
Het akkoord is vorige week voor het Parlement gekomen en gunstig onthaald. Morales dankt het Peruaanse volk voor de kans die ze zijn land geven. Hij vroeg aan de Bolivianen een applaus voor de Peruanen.
De volgende stap is een toegang tot de Pacific Ocean aan de Chileense grens. Met een Chileens akkoord zou de oorlog over de Pacific Ocean eindelijk beeindigd zijn, die 100 jaar geleden begon tussen Bolivie, Chili en Peru.

Zonne-auto race in Chili

Chili houdt de tweede Latijns Amerikaanse race met zonne-energie voertuigen. De Atacama woestijn is daar een ideale plek voor. Deze woestijn is gekend door Dakar-fans. Maar nu zullen er iets groener voertuigen aan de meet staan. Meer dan 25 teams namen deel aan de race. De meeste universitaire teams uit Chili en Argentinië, Colombia, Peru en de petroleumstaat Venezuela. Vorig jaar stonden er nog maar 11 teams aan de startvlag. Een serieuze verdubbeling. Vooral jongere mensen worden aangetrokken door deze originele competitie. De race is een deel van het evenement. Er wordt vooral naast de zijlijn gediscussieerd en resultaten uitgewisseld. Tussen deze teams bestaat er geen 'industriële spionage'. Zij leren graag van elkaar, hoewel universitaire eer in de race wel meespeelt.