Dieren verhuizen van kooi naar reservaat

Op weg van de haven naar de zoo

Buenos Aires sluit zijn 140-jarige zoo. Een zoo met een historische waarde, maar educatief slaat ze tegenwoordig de bal mis. Vandaar de beslissing. De dieren zullen hun kooi ruilen voor een open park of een natuurreservaat. De burgervader Horacio Larreta zegt dat de 2.500 dieren die nu gekooid zitten in de zoo, naar Argentijnse natuurreservaten zullen worden ondergebracht. De Zoo van Palermo (Buenos Aires) is 44 are groot en bevindt zich in de wij Palermo Bosque (de bossen van Palermo). Het zal worden omgevormd tot een ecopark en later dit jaar terug opengaan.

1904 de eerste neushoorn in Buenos Aires

Inkompoort J Dormael

'Het verhaal achter het ontstaan van de Zoo was het beschermen van soorten, en dat is achterhaald,' zei Larreta. 'Wat we moeten koesteren zijn de dieren, hun manier van leven, hun natuurlijke habitat, niet onze nieuwsgierigheid.'
Vele vogels zullen in het natuurreservaat in de stad, aan de rivier, vrijgelaten worden, daar kunnen ze aansluiting vinden naar hun habitat in Uruguay, Brazilië en Argentinië. 

Het ecopark zal een educatief park zijn om kinderen te leren omgaan met het milieu en dieren. Ook zal het een opvanghuis worden voor illegale dierenverkoop en mishandelde diersoorten met uitsterving bedreigd.  

Paviljoen door Belgische architect J.Dormael

De Zoo van Buenos Aires is mede gebouwd door een Belgische architect in de 19de eeuw. In zijn tijd was hij een vooruitstrevende en moderne zoo. Jules Dormael ontwierp enkele paveljoenen van de zoo en de omheining. Het park werd gebouwd op initiatief van de Argentijnse President Faustino Sarmiento, hij had educatie hoog in zijn vaandel.
Het boegbeeld van de dieren die achterblijven en waar moeilijk mensenrechten kunnen worden voor opgeeist, is Sandra de Oerangoetan. In 2014 besliste een rechter in haar zaak dat ze toch rechten had en meer vrijheid moest krijgen. Deze rechtzaak was aangespannen door een vereniging van vrienden van de zoo. Zij zagen Sandra wegkwijnen. In dit vonnis is dan ook heel het concept van de zoo herbekeken. De dieren die geen normale habitat hebben in Argentinie, zullen in de zoo blijven maar niet meer publiekelijk getoond worden.

Bafici, onafhankelijk filmfestival

De stad Buenos Aires wemelt van de filmfans. Het hart van elke Argentijn heeft een speciaal filmkamertje. Zij hebben ook de beroemste en beste filmuniversiteit van Latijns Amerika. Bafici is een filmfestival georganiseerd door de stad met een zeer lage drempel. Er is voor iedereen een prijs voorzien. Er zijn doorheen heel de stad twee weken lang gratise voorstellingen, eventen rond film en de creme van de onafhankelijke film wordt uitgenodigd om te spreken voor volle zalen. De pers komt van Mexico tot Chile, van Australie en Oostenrijk, van Yankielandia tot zelfs Belgie. De redactie is dan ook al een goede week op post.
Het sjieke centrum van Recoleta, hartje Buenos Aires, zet zich open voor elke filmfanatiek. Tal van andere eventen worden elders in de stad georganiseerd, nu de internationale pers present is. Daarbij hoorde het eerste concert van dEUS in Latijns Amerika. Juist naast onze deur. De zaal zat vol met Belgen, hier en daar een nieuwsgierige journalist van BAFICI die gratis toegang kregen. Het was een geslaagde avond. Om dEUS te mogen horen in een kleine zaal voor een select publiek, het is eens wat anders dan op een festivalweide.
Ook de gedetailleerde tentoonstelling van Asterix en Obelix in het Culturele Centrum van Recoleta, naast het perscentrum van BAFICI, brengt ons landje in de kijker. Goscinny gaf zijn eerste strip dan ook uit in Belgie.
Ook al brengt Belgie weinig cinema naar Buenos Aires, een gemiste kans, toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en dit zien we in tal van aanwijzingen dat we klein zijn, doch cultuur bij ons met een grote K geschreven wordt.

Tevez van El Congo

Een foto van de feestvierende Tevez, Argentijnse spits, tijdens de overwinning van zijn ploeg, Juventus, tegen Atlanta. In Argentinie gebruiken ze het gezegde: 'Kom je van Belgische Congo?' als je de kluts kwijt bent of een beetje gedesorienteerd bent, de lomperik wil uithangen met andere woorden. 

Jongen uit Fort Apache

In dit geval wijst het op totaal iets anders. Tevez, die ook wel Apache wordt genoemd, is afkomstig uit een sloppenwijk van Buenos Aires. Heel de sloppenwijk wordt Fuerte Apache (Apache Fort) genoemd, een van de meest gevreesde wijk door vriend en vijand. De wijk hierin waar Tevez opgroeide heet 'El Congo'.

Zicht op Fort Apache met mural van Tevez

Carlitos Tevez "Apache" heeft zijn afkomst steeds trots gedragen op het veld. Hij maakt, als hij kan, altijd een verwijzing naar zijn geliefd Apache, waar zijn vader en enkele broers nog steeds wonen. Hiermee wil hij de aandacht vestigen op de 'verdoken steden' van Argentinie. Waar de mensen gestigmatiseerd woren en de mafia hun afval dumpen.





In augustus is zijn vader ontvoerd en werd er losgeld geeist. De mensen van El Congo werden dadelijk verdacht, terwijl zij de vinger wezen naar mensen van buiten af. Tevez kwam naar Buenos Aires om het onderzoek mee in de gaten te houden. Ook hij wist dat het nooit de mensen van El Congo of Fuerte Apache konden geweest zijn.

Carlitos is niet alleen een uitstekende spits, hij is een integer en goed mens, het project dat hij steunt in El Congo is dan ook alle aandacht waard.

Latijns Amerikaans filmfestival

Het filmfestival BAFICI in Buenos Aires sloot dit weekeinde zijn deuren. Het is al 16 jaar op rij een succesverhaal. De Latijns Amerikaanse film komt er steeds in al zijn glorie uit. Harde maatschappelijke tijden zijn goede cinematijden. Dat is de gruwelijke wet van de onafhankelijke cineast. Ook dit jaar kwam dit weer tot uiting. De zwarte comedie had meer dan ooit succes. 

De minister van cultuur van de stad Buenos Aires, Hernan Lombardi, gaf zondag de prijzen aan de winnaars. "Dit jaar was het een topjaar voor BAFICI, 500 films werden in verschillende wijken van de stad vertoond. De drempel om films te bekijken was nog nooit zo laag. De gratise eventen overstegen de betalende. Dit festival is een dubbele opsteker voor de filmwereld in ons land. Het festival vindt zichzelf steeds weer uit. Ook dit jaar was dat niet anders. Het is een groot filmfeest voor heel Latijns Amerika." 

De directie en de programateurs werden extra in de bloemen gezet. Het is niet simpel om op twee weken tijd 500 films doorheen een miljoenenstad te vertonen. Veel gratis voorstellingen te geven en nog geld over te houden. 

 De winnaars worden later in het gewone cinemaverkeer gegeven in Buenos Aires, enkele gaan zelfs op wereldtoer. Hou dus je ogen open voor deze kwaliteitsproducties!

Beste Argentijnse film: Mienstras estoy cantando, terwijl ik zing, van Julian Montero Ciancio.

De film gaat over de wijk waar de redactie woont. Een gewone middenclasse wijk. Een van de veiligste van de stad, gewoon omdat ze door zakkenrollers en straatboefjes over het hoofd gezien wordt. Hier vind je nog de echte bakker, beenhouwer, de schoenmaker en de kapper. In deze film staat de kapper centraal. Een plaats waar er geroddeld wordt, moppen worden getapt, er wordt gezongen en zoals hier blijkt, gemusiceerd zoals de beste. Montero zet een kapper neer die eigenlijk rockzanger wil worden en het in zijn dromen ook is. 

Montero zet zo glashelder de wijkkapper neer zoals we hem kennen uit de Italiaanse film. Met electriciteit, energiek en een enorme dosis van sprankelende empatie. De camera van Montero snijdt recht door je ziel. Hij zet je in de plaats van zijn karakters. Een film van de bovenste plank.

http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/13/Mientras-estoy-cantando

BAFICITO

Dit festival is zo uniek voor zijn kinderluik dat een heus eigen festival heeft: BAFICITO. De premie van beste kinderfilm, what's in a name, is No sé Maria (Ik weet het niet Maria) van Rockero Reyes en Romina Cohn, Paula Grinzpan. 

 Een film van Rockero Reyes, een ex catcher, harde bolster en zacht hartje. Om den brode moet hij een dom figuurtje spelen op een verjaardagstreintje in een dorpje. Voor hem, de meest vernederende job. Tijdens zijn werk komt hij obstakels tegen, doch ervaart hij ontmoetingen met zeer emotionele kantjes.

http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/55/Rockero-Reyes

De tweede prijs gaat naar La reina, de koningin.

http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/54/La-reina

Prijs voor de Rechten van de Mens

Dit luik is steeds prominent aanwezig tijdens het festival. ReMine, el ultimo movimiento obrero, De laatste arbeidersbeweging, een film van Marcos Martinez Merino (Spanje). 

En : El cuarto desnudo, de naakte kamer, van Nuria Ibañez, Mexico.

http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/348/ReMine--el-ultimo--movimiento-obrero

http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/283/El-cuarto-desnudo-

 Alan Vega, just a Million Dreams, vn Marie Losier, Frankrijk/USA, krijgt de vanguardia-prijs. Redemption van Miguel Gomes, Portugal, Frankrijk, Duitsland, Italie, wordt ook in deze kategorie vernoemd. 

 http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/123/Redemption

De Prijs der Prijzen gaat naar Manakamana van Stephanie Spray en pacho Velez, een film van de USA en Nepal. Heel speciaal, de moeite om eens uit je zetel te komen als ze deze film in je buurt spelen. 

 http://festivales.buenosaires.gob.ar/bafici/es/ficha/102/Manakamana

 De winnaar beste film ever, werd gegeven aan de Argentijnse Zweedse Deense film: De Gouden kever van Alejo Moguillansky en Fiastina Sandlund. 

Geen trailer beschikbaar.

Belgische Tango in Buenos Aires

Het fenomeen van Tango als import product groeit als een boom in Argentinië. Meer en meer buitenlandse musici komen naar Buenos Aires om het tango-musiceren onder de knie te krijgen en blijven hangen. “Mijn vakantie in 2006 in Buenos Aires, veranderde mijn leven,’ is een veel gehoorde zin in de tangostad. De contrabassist Luigi Coviello van Italië vormt al een paar jaar een buitenlandse tangoband in de hoofdstad van Argentinië. ‘Ik studeerde in Italië af als jazz muzikant en kwam toen naar Buenos Aires, de milonga en de tango zit nu dieper in mijn vingers dan gelijk welke jazz. Zijn tangoband wordt in het beperkte tangowereldje de Babel van de tango genoemd. Hij speelt met 6 mensen die 5 verschillende paspoorten hebben.

Het verhaal van Luigi is geen uitzondering. Het Conservatorium van Rotterdam geeft per jaar verschillende studiebeurzen om tango te leren in Buenos Aires.

Ook Belgen komen hier aan de bak, Eva Wolff is al jaren een gevierd talent. Zij kwam op haar 24 naar Argentinië met een studiebeurs als bandoneonist in het ensemble van een van de duurste tangorestaurants van de hoofdstad. Zij studeerde af in het conservatorium van Rotterdam. In de 11 jaar dat ze reeds in Buenos Aires woont, werd haar Argentijns zoontje geboren en speelt in verschillende ensembles. ‘In België blijf je in een vaste groep en speel je met hen in verschillende zalen of landen, hier verander je steeds van groep. Je weet nooit wie je zal bellen. Je moet je steeds terug uitvinden, je wordt steeds terug voor de leeuwen geworpen.’

De Argentijnen kijken en luisteren en vinden het mooi. Als je goed speelt, is het niet zo belangrijk welke nationaliteit je hebt, de tango komt immers uit de migrantenwereld. Aude Do Do Bresson, de Franse ambassadrice van UNESCO tot ze de bandoneon ontdekte, zegt: ‘Het is zoals jazz: het heeft schwung en wordt geboren op plaatsen waar muziek tot leven wordt gebracht. Het is een fenomeen, tango, geen stijl of muziekrichting. Het is dan ook geboren op plaatsen waar mensen met muziek hun miserie wilden vergeten, in de wijken van de migranten. Dat is zo sinds het begin, dat zal altijd zo blijven.’

100 jarig bestaan van Belgische metro treinstellen in Buenos Aires

De Stichting Vrienden van de tram, gevestigd in Caballito, houden de geschiendenis bij van de tram en de metro in Argentinie. Linea A is voor hen een stokpaardje voor zijn grote historische en culturele waarde. Zij is nl de eerste metrolijn van het zuidelijk halfrond. In februari 2013 werden de Brugeoise stellen uit cirkulatie genomen, wat een storm van protest opleverde. Op 1 december 2013 werden deze stellen 100 jaar. De vereniging vrienden van de tram organiseerden gisteren een heus feest voor deze Belgische tram. Spijtig was er geen Belgische delegatie, noch enige Belgische aandacht voor deze hulde aan een excellent staaltje Belgische technologie.
lees meer

Brugse metrotreinen in Buenos Aires

La Brugeoise tijdens haar laatste rit

De metro in Buenos Aires is aan een grondige verandering toe. Metrostellen van 1914 werden dit jaar verandert door nieuwe stellen van China, met airco en meer plaats. De oude stellen zorgden wel voor enige deining. Zij werden uit het circuit genomen net voor ze 100 jaar werden, een gezegende leeftijd om het bijltje erbij neer te leggen. Maar dat was niet naar de zin van de culturele metroliefhebbers en het is ook de redactie niet voorbij gegaan, aangezien deze stellen uit Belgie kwamen. De metro van Buenos Aires is de oudste van Zuid-Amerika. Het graafwerk werd deels gedaan door Belgische ingenieurs in 1900. Ook de metrostellen kwamen uit Belgie. Tot vandaag is het zenuwstelsel van de Argentijnse metro in Belgische handen. Zij verzorgen de software van de technologie. De Belgische wagons waren en zijn een juweeltje: houten banken en vloeren en statige art deco lampjes. Het was inderdaad een misdaad om deze wagons zomaar aan de kant te schuiven. De Belgische Ambassadeur, de heer Antoine Tomas, sprak dan ook op de Argentijnse televisie van de waarde van de vooruitgang maar ook over de trots dat Belgische makelijk bijna 100 jaar ten diensten kon staan van de Argentijnse bevolking.

Tijdens de laatste rit van de oude stellen, kregen ze aplaus in elk station en zakten de mensen speciaal af naar de ondergrondse om voor de laatste keer in deze antieke prachtige wagons te rijden. 

Aan deze 100 jaar komt nu een vervolg. De stellen worden gerestaureerd en ingezet voor toerisme. Op de lijn A zullen ze in het weekeinde terug rijden. De Brugse wagons waren reeds een trekpleister voor toeristen. En dit zal in de toekomst terug kunnen. We zullen ze buiten de uren van de verkeersrush worden ingezet omdat hun capaciteit veel minder is dan de nieuwe stellen en een metro nu eenmaal een practische functie heeft en niet alleen voor toeristen is gegraven. De Metro zal 7 Brugse treinen terug inlassen en eentje van Britse makelij. Dit vraagt een diepgaande restauratie, niet alleen van het interieur, ook van de technologie. Deze inspanning wil de Metro leveren omdat ze inzien door het niet aflatend protest, dat deze treinen een sociaal economische functie hebben. Er werden verschillende projecten ingediend in de stad. Verenigingen wilden de wagons gebruiken als bibliotheken in parken, als cafetaria's op pleinen. Het terug inlassen is het tweede luik. Een wagon van Britse makelij staat reeds in een museum in Buenos Aires. De vloot van de Brugse stellen gebouwd door La Brugeoise et Nicaise et Delcuve , bedrijf uit Brugge, worden dus toeristische treinen in de lijn A, een lijn die onder het congres loopt en de stad doorkruist. 

Traditionele cafés, oase in de 251ste eeuw

De redactie heeft de laatste tijd van verschillende mensen afscheid genomen. Niet in de trieste zin van het woord, wel ik de blijde: deze mensen trokken een nieuw avontuur tegemoet in andere oorden dan Buenos Aires. Maar afscheid is altijd een beetje lijden. Zo ook met plaatsen die een geschiedenis of traditie met zich meedragen. De oude snoepwinkel van weleer, de kruidenier met de brommende eigenaar waar elk kind in de buurt schrik van had, de dorpscafeetjes. Zo is er in Buenos Aires vorig jaar een stadscafe gesloten. De Richmond in de drukste winkelstraat van de stad sloot zijn deuren na meer dan een eeuw van trouwe dienst aan de dorstige mens. In 1998 werd het opgenomen in de lijst van de 'cafés notable' een erelijst van cafés in Buenos Aires die nog authentiek zijn.
De Richmond is eentje meer in een lijst van 10talle beroemde tavernes die vorig jaar hun deuren sloten. Allen hadden gemeen dat de creme de la creme van de Argentijnse cultuur in hun zetels hun whiskey dronken. Sinds 1810 tot 2012 dus. Nu blijven er enkel nog enkelen over, die authentiek zijn en de rest een hoop blinkende en over verlichte tavernes die het cliche alle eer aan doen: uniform en zonder enig karakter.

Een beetje geschiedenis en goed nieuws

Pauselijke schoenen

De artikels over de Paus nemen niet af in de Argentijnse kranten. Hij verovert nu al drie dagen alle voorpagina's van alle kranten. Van 's morgens tot 's avonds is hij op de televisie te zien. Iedereen, zelfs de niet- of anders gelovigen zijn blij met deze spirituele leider. En het lijkt wel een echte spirituele leider te worden, na zoveel jaren van wethouders. Terug naar de kern van de zaak, deze foto is dan ook heel typerend naast de rode Prada schoenen van de vorige Paus.


Paus Fransiscus schudt ook meer de handjes van de mensen in de straat, hij spreekt de taal van de mensen op het plein, en zeker de volkstaal van Buenos Aires. Hij spreekt niet over 'grootmoeders' maar over moemoeke's (nona in Buenos Aires), hij drinkt mate en geen thee met gouden lepeltjes, kleding op maat is bijzaak. Hij spreekt over wat gelovig zijn is, hoe een gelovig mens spreekt met zichzelf en tot God. Hij praat over Jezus in je leven en tot hiertoe nog niet over al de kerkelijke wetten. Ook al zou hij conservatief zijn, wij geven hem alleszins nog de tijd en sluiten zijn vriendelijke glimlacht in ons hart.

Argentinie en Spanje, oude rakkers in crime

De kranten in Europa staan er vol van. Argentinie nationaliseerde een half privebedrijf, YPF. Het gaat over een petroleumgroep dat voor 51 procent in handen was van REPSOL, een Spaanse multinational. Voor Europa is het onbegrijpbaar dat een comercieel contract verbroken wordt door de regering van een rechtstaat. De bilaterale betrekkingen tussen Europa en Argentinie werden verbroken. Spanje wil zijn investeringen in dat land herbekijken. Zij zijn dan ook de grootste internationale investeerders aldaar. Toch verdedigt Argentinie zijn beslissing. Deze verdediging krijgt weinig plaats in de Westerse kranten. De Argentijnse kabinetchef, Juan Manuel Abal, zegt dat de regering niet over een dag ijs is gegaan. Deze beslissing zat reeds lang in de pipeline. Er werd al maanden genegocieerd met Spanje en de groep REPSOL. De Argentijnse regering vroeg reeds lang aan het bedrijf om meer petroleum op te pompen, om vooral de schaarste in eigen land te dekken. Dit werd, volgens de regering, stelselmatig geweigerd. Het contract werd door REPSOL niet nageleefd. Zij voelden en actueerden boven de wet. Wat de Argentijnse regering deed, ligt in de lijn van wat er in andere petroleumlanden gebeurt in deze moeilijke energetische tijden. Zij konden niet leidzaam toezien dat deze onschatbare natuurlijke grondstof zonder voordelen voor de eigen bevolking uit het land werd geexporteerd. 

Andere landen met petroleum namen dezelfde maatregelen. Er is geen enkel petroleumland dat geen nationaal petroleumbedrijf heeft.

Petroleum is een strategische rijkdom, bedrijven met een parastataal karakter moeten rekening houden met het land van herkomst van de petroleum. Dit deed REPSOL niet. Vandaar de rechtzetting. Volgens de Argentijnse regering is dit niet het startsignaal om andere multinationals te nationaliseren. Het ging vooral over de olie-reserves en de tegemoetkoming aan de noden van het land zelf.

Argentijnse voetbal in zak en as

River Plate, een van de oudste voetbalclubs van Argentinië, zakt naar de B lijst van de nationale competitie. River Plate is de club die de meeste eerste classe titels won in Argentinië, meer dan Boca Junior en Independiente. Zij speelden gisteren de barrage wedstrijd met Belgrano van Cordoba (Argentinie) en haalden het niet. Zij zakken naar de B competitie. Dit ging niet zonder slag of stoot. De supporters van River lieten een verwoestend spoor achter in een van de rijkere buurten van Buenos Aires, Nuñez. 43 politieagenten liggen in het ziekenhuis, verschillende burgers zijn gewond en nog meer zijn opgepakt.