Een steen verlegd in de rivier

O krinklende wrinklende waterding,
met 't zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op 't waterke gaan!

Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel,
al zie 'k u noch arrem noch been;
gij wendt en gij weet uwen weg zo wel,
al zie 'k u geen oge, geen een.

Gij loopt over 't spegelend water klaar,
en 't water niet meer en verroert
dan of het een gladdige windtje waar,
dat stille over 't waterke voert.

o Schrijverkes, schrijverkes, zegt mij dan,-
Zijn 't visselkes daar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekes daar ge van schrijft?
Zijn 't keikes of bladjes of blomkes zoet,
of 't water, waarop dat ge drijft?

Zijn 't vogelkes, kwietlende klachtgepiep,
of is 'et het blauwe gewelf,
dat onder en boven u blinkt, zoo diep,
of is het u, schrijverke, zelf?


'Wij schrijven', zoo sprak het, ...

...dat de Maas zijn stroming zal veranderen. Een klein berichtje in gespecialiseerde kranten voor transport en binnenvaart. Inderdaad voor hen is dat een belangrijk weetje. Toch zit er een heel verhaal achter. Een stroom van een rivier verleg je niet zomaar, 'een steen' kan dit teweegbrengen, zoals Bram Vermeulen zo mooi zingt. Hier is het de bouw van de Yangtzehaven. Het lijkt op een haven uit het land waar ze ook een zwarte kabots dragen. Schrijven zij hier geschiedenis? Leggen zij hier een steen in de rivier?