Het geheim van de Basken zit hem in de migranten

Het geheim van de Basken is ontrafeld. Er zijn fosielen teruggevonden in Atapuerca, ten noorden van Spanje. De genetische eigenschappen van deze groep tussen Spanje en Frankrijk en hun unieke taal, heeft atropologen lang geintrigeerd. Een van de theorien is dat de Basken van nomade jagers komen die zich pas laat tot de landbouw hebben lieten verleiden. Maar nu weet men het zeker!



Het is een mengeling van landbouwers die zich lieten verleiden door jagers, schrijft  het tijdschrift PNAS, tijdschrift van de Nationale academie van wetenschappen.

Laten we zeggen: passerende migranten. We ontsnappen er niet aan.

Veilig zit tussen je oren

Javier Solana Madariaga is een Madrileen die na 20 jaren de macht aan de wilgen hangt. Hij heeft nog steeds invloed op het Europees en Spaanse politieke leven, maar zijn hoofdbezigheid is nu les geven, spreken voor studenten over zijn passie: onderzoek in internationale relaties, globalisering en de wereld veiligheid. 

Javier Solana stond de laatste 14 jaar aan het hoofd van de Europese veiligheid. 

 

'Het is niet dat ik verantwoordelijkheid heb afgelegd, ik ben er nog steeds mee begaan. Toch vind ik het nodig om de jongere generatie op te leiden in de hoop dat ze de fouten van de laatste jaren zullen rechttrekken. Niet dat het vroeger beter was, wel duidelijker. Nu spelen veel regeringen voetbal zonder arbiter.'

Historisch gezien, verklaart Javier, was de arbiter een land. Met het conflict in Irak werd duidelijk dat de wereldgeneraal Amerika het niet meer alleen aankan. Conflictsituaties kunnen niet meer opgelost worden door 1 enkel land. Problemen in de sector van veiligheid zijn gekoppeld aan de globalisatie en dat vereist dan ook een globale aanpak. We hebben een arbiter nodig als instituut, geen land meer.
 

Javier is helemaal niet pessimistisch. Alleen hoop kan alles veranderen, is zijn moto. Hoop om miljoenen mensen uit de armoede te trekken, hoop om migranten een beter bestaan te geven, in het buitenland en in eigen land. 'We hebben maar 1 planeet en als we die in stukken snijden, wat schiet er dan nog over?'

De veiligheidswetenschapper, die eigenlijk een fysicus is, weet dat de mensheid niet perfect is. Toch kan deze mensheid samen een betere wereld maken. De menselijke wreedheid als chantagemiddel is nieuw in deze 21ste eeuw. Er zijn nog te weinig antwoorden op. Toch, vindt Javier, mogen we deze wreedheden niet veralgemenen. Het zijn kleine daden in globale termen. Er gebeuren ook mooie en constructieve zaken in de wereld. Er wordt actief gewerkt aan vrede en dit met professionelen en experts.

Javier werkte in zijn carriere met heel wat brutale mensen. Voor hem is er geen verschil tussen een bommenleger van de ETA of de IRA en wat we nu gezien hebben in Charlie Hedbo. Ook hier hebben we weer te maken met religie en hoog opgeleide mensen die de touwtjes in handen hebben.  Ervaring leerde hem dat afstand nemen van deze brutale mensen, niet de oplossing is. Wel engagement voor het goede, voor evenwicht. 

'We moeten ook de hand in eigen boezem steken. Ik heb regeringen gezien van westerse landen die geleid worden door zeer hoog opgeleide mensen, en hierdoor teveel afstand creëren met wat er leeft. Nu neigen regeringen soms naar populisme, wat in mijn ogen nog een grotere afstand is met het leven. Bruggen slaan en de jongeren opvoeden in een globaliserend denken, is onze taak.'

Er was eens een prinsesje

Er was eens een meisje. Op een dag spoelde ze aan in Spanje, na een gevaarlijke en turbulente boottocht door de Straat van Gibraltar. De Spanjaarden waren zo verwonderd en betoverd van haar schoonheid, dat ze ze 'Prinsesje' noemden. Niemand wist wie haar papa en mama waren. Ze was alleen op de wereld maar werd toch omringd door lieve mensen die haar met tederheid opvingen. 

Prinsesje kwam van Afrika. Ze was 10 maanden. Het kleine lieve migrantje dat ooit aanspoelde op de Spaanse kust. Na zoeken en rondvragen vonden ze eindelijk haar papa en mama en haar naam. Nu is het niet alleen maar Prinsesje, het is Prinsesje Fatima. 

Prinsesje in de armen van het Rode Kruis

Deze geschiedenis van het kleine Prinsesje Fatima emotioneerde heel de wereld. Ze kwam toe zonder ouders, niemand vroeg naar haar. Ze is 10 maanden oud, had koorst, honger dorst en weende, zoals alleen Prinsesjes kunnen wenen: hartverscheurend.

Door de hulpverleners werd ze prompt Prinsesje gedoopt. De ouders werden in Marokko tegengehouden door de politie, op het laatste nippertje. Hun baby zat toen al in de boot. Nu de ouders zijn gelocaliseerd, zal worden onderzocht hoe Prinses Fatima terug bij haar ouders kan worden gebracht. Het kleintje is reeds helemaal gezond. Ze kreeg prompt iets voor de koorts en ze dronk twee papflesjes op, voor ze moe en voldaan in een diepe slaap viel. 

Goed nieuws in de Belgische kranten

Het klopt dat de Belgisch-Marokkaanse gemeenschap in de media vooral tot uiting komt in deprimerende statistieken over schoolachterstand, over discriminatie op de werkvloer en tal van islam-gerelateerde thema's die voor spanning zorgen in de maatschappij. Er is echter een groeiende groep van jonge en minder jonge Belgen met Marokkaanse roots die het wél goed doen.
lees meer