Guiness in Spain

 De verkiezingen van Spanje staan voor de deur. Zondag wordt er gestemd voor een nieuwe regering. Dit gaat gepaard met hevige emoties. In al de grote steden kwamen meer dan duizenden mensen op de straat om hun ongenoegen te laten horen over de politieke klasse. De corruptie staat hierbij heel centraal. Het hoge werkloosheidscijfer zet vooral kwaad bloed. Verschillende politiekers komen ook met terwijl ze een rechtzaak hebben of in de toekomst zullen hebben lopen over persoonlijke verrijking e.d.
In vele kleine toeristische regio's vinden we ook nog eens een heel speciale sfeer terug. Daar waar de plaatselijke bevolking vooral Engels getint is, waar het uithangbord van dokters en tandartsen Britse diensten aanprijzen, waar de bars meer op George's Pub's lijken en waar men een volwaardig British breakfast kan krijgen, wordt er naar de verkiezingen anders toegeleefd dan in de rest van het land.
Deze residents mogen mee stemmen. Zij leven, werken en denken in het Spaans, ook al zijn het nog rasechte culturele Britten. Timms is een nieuwe lokale Spaanse politiek van Britse afkomst. In regio's waar de meerderheid Britse of andere expat's wonen, heeft hij een grote kans om te winnen. Als hij wint, zal Timms een afgevaardigde zijn van een stad waar meer dan 40% Britten zijn.
Zijn enigste probleem is nog dat hij de expats van voor hun tv en uit hun clubs moet krijgen om te komen stemmen zondag. "Sommige Britten zijn erg lui," zegt Timms, "Het is moeilijk om hen recht te krijgen."
Zijn partij is geassocieerd met de PP, de Volkspartij.
Antonio Martinez is de burgemeester van de stad, ook in de coalitie met PP en hij weet dat de stemmen van Timms heel belangrijk zijn. Timms spreekt basic Spaans, maar dat deert Antonio niet echt. Hij verschijnt samen met Timms op de bijeenkomsten en laat het Engels over aan zijn coalitie partner.
De gedrukte partijpamfletten worden in het Spaans, Engels, Duits en Nederlands gedrukt. Hier en daar vind je ook Franse en Scandinavische vertalingen. De droom van de Britse politiekers in Spanje is om ooit burgemeester te worden van hun Spaanse stadjes.
Jeff Wiszniewski een 60 jarige Schotse politie chef, zegt dat zijn grootste probleem is om de mensen te overtuigen dat hij, als hij verkozen zal zijn, de taal in het gemeente huis niet zal veranderen. "Spaans is hier de voertaal en dat blijft zo ook al ben ik burgemeester." zegt hij bij elke voorstelling van zijn programma.

Wiszniewski verwerpt het idee dat deze verkiezingen worden toegespitst op het probleem Expats tegen lokale bevolking. Zeker in 'zijn' San Fulgencio is dat niet het geval. Wel zien sommigen het probleem tussen de asfaltleggers en de landbouwers. De expat's hebben andere noden dan de lokale boeren, maar dat heeft niets te maken met expats zijn, stelt Wiszniewski. "Wij houden van deze regio, het is onze thuis en daarom willen we de samenleving ook mee organiseren, we maken er deel van uit, velen hebben hier zelfs kinderen, ze gaan naar school en werken hier, het is niet omdat we Engels, Frans of Duits praten dat we niet weten wat goed is voor een samenleving." De stad heeft meer expat's dan Spanjaarden, en de twee bevolkingsgroepen mengen zich niet, vandaar dat de Britse politiekers echt niet in het vaarwater treden van de Spaanse politiekers in de gemeentes verder op. De Britten kijken nu niet echt uit naar een Britse burgemeester. Vele stemmers overwegen heel goed hun stem en stemmen gewoon op plaatselijke politiekers van de PP partij. "Het is hun land en het lijkt me niet echt opportuun om hier onze eigen politiekers te komen planten."

In Alicante hebben 280.000 Europese buitenlanders zich geregistreerd om te stemmen. De Spaanse partijen hebben vroeger de expats genegeerd, maar die fout gaan ze nu zeker niet maken. Zij hebben hen ook benaderd, weliswaar in het Spaans, met pamfletten in andere Europese talen.

Hopelijk wordt het tij gekeerd en komen de expats en de Spanjaarden voor de dag met een goede regering, waarbij corruptie minder ruimte krijgt en waar er vooral aan de samenleving wordt gewerkt.

Een studentikoze goede daad

Wat startte als een studentenproject groeide uit tot een handige gids voor expats. De Expat guidebook Dubai is bijna een bestseller in de Golfstaat. Shaikha Al Qasimi en Fatima Al Shaibani werkten aan deze gids als schoolproject voor hun eindwerk PR en Advertising van de Zayed University. Ze organiseerden een campagne om info te vergaren in verschillende expatsorganisaties. Ze deden een gericht en diepgaand onderzoek voor ze het werk afrondden en kwamen met een goed ge balanceerd werk voor de dag.
Nu is het een veel gevraagde gids voor expats die in Dubai zeker nood hebben aan gerichte info. Het boek haalt eerst en vooral de do's en don'ts aan. Gaande van waar je kan eten, waar je kan relaxen, waar je de bus neemt en waar je je twitter kan volgen terwijl je Dubai afkletst met je collega's of vriendinnen. Zelfs waar je je beter niet beweegt als je een expat bent. Shaika vertelde de pers dat ze eigenlijk heel de Arabische emiraten wilden opnemen in het boek, maar Dubai was al zo een groot werk, dat het beter was om verschillende boeken te maken.
Om al de info te vergaren trokken de twee studenten naar het bedrijf van de vader van Shaikha, Orient Tours. Ze interviewde expats die daar klant waren over wat ze wilden weten, welke info voor hen belangrijk was. Dat verschilt erg van touristische info, zegt Shaikha.
Kleine dingen die belangrijk zijn werden hier en daar beter en menselijker uitgelegd. Zoals bijvoorbeeld de zin die in vele koele gidsen staan: "Je mag geen lichamelijk contact tonen op de openbare weg." De studenten legden dit beter uit : "je mag wel hand in hand lopen met je (getrouwde) partner, wat op de straten van Dubai wel aanstootgevend is dat je elkaar zoent of knuffelt in het openbaar."
Het boek is gratis te krijgen en werden niet gedrukt met een marketing in het achterhoofd. "We willen de expats enkel helpen, ons project past in het concept: een goede daad. Onze bedoeling was om met iets tastbaars de expats welkom te heten in Dubai." en daarmee zijn de studenten geslaagd.