donderdag 20 februari 2014

Geven is leven

Een wel verdiende vakantie en oma worden, dat zijn goede redenen om de GNK even ter zijde te laten. Maar nu vliegen we er dadelijk in en wel met heel wat vrouwennieuws.

Zij is dochter van Spanje, leeft in Argentinië en ging naar de oudste kleuterklas van dat land. Ze werkte mee aan een Nobelprijs. Haar tijd ging vooral naar praten over een kopje koffie met beroemde voetballers. Zij werd als kind getroost door de koning van Zweden. Zij had de sleutels van het klooster Santo Domingo, ook al was ze geen religieuze. Zij werd als enige dochter geboren in het gezin Iglesias in 1936. Een vrouw die met haar twee voeten op de grond staat en zich overall thuis voelt en nergens teveel is. Haar slagzin is: ‘Ik hou van koken. Als kind van een arm gezin is eten voor mij delen in liefde.’ Al de rest, dat van de Nobelprijs en de beroemde voetballers, de vriendschap met het Zweedse koningshuis, is allemaal spontaan gegroeid. Tijdens haar lunch dronk ze koffie in een café op de hoek waar ook Alfredo Di Stefano en Beba Bidart kwamen, twee Argentijnse nationaal elftal spelers. Zij werkte als jong meisje op het secretariaat van het labo Leloir die de Nobelprijs kreeg voor de insuline. En haar oma was portier in een huis in Buenos Aires. Toen kleine Iglesia daar op bezoek kwam, mocht ze spelen met de dochter van de consul van Zweden. Toen de koning op bezoek kwam in Argentinie, zat kleine Iglesia op de schoot van de Zweedse cónsul omdat de dochter van de cónsul haar juist had geplaagd. De kleine Iglesia werd getroost door de Zweedse koning.
Iglesia Cuba werkte 31 jaar voor een bank en ging op haar 50ste op pensioen. In 2000 stichtte ze in Buenos Aires de Stichting voor de vrouw die vrouwen steunt om ondernemer te worden. Deze stichting helpt per jaar meer dan honderde vrouwen die de moed hebben om met hun talenten een onderneming te beginnen en geen gehoor krijgen bij banken of krediethuizen. De vrouwen die reeds een geslaagde onderneming hebben, zijn diegene die krediet geven aan de nieuwkomers.
Iglesia ging naar Bosnia om er een crèche op te bouwen na de oorlogsjaren. ‘ Voordien discuteerde ik met de mensen, Wilde ik de mensen veranderen, mijn focus was belangrijk in mijn werkteam.Na Bosnia is dat totaal veranderd. Nu is mijn eerste vraag: ‘Wat denken jullie?’
Als je 31 jaar in een bank werkt, zonder dat je echt contact hebt met de klanten, wordt je eigenwijs, kil en gevoelloos. Mijn tijd in Bosnia heeft dat allemaal veranderd. Werken met mensen kan je nooit vanuit een eigenwijs standpunt. Mensen raad geven is nutteloze arbeid, ze laten voelen dat je hen hoort, dat je naar hen luistert en samen met hen wil denken, is verhelderend voor beide partijen. De vrouwen die naar de stichting komen, helpen me vaak meer dan ik hen. Dit is geen neerbuigende opmerking, dit is hoe de stichting werkt. ‘Geven is oplossen’, is een leuze in een van onze lokalen. En dat geven slaat echt niet op het financiële, dat weet iedereen die nu naar ons komt nadat ze met succes als ondernemer zijn geslaagd.
Wat Iglesia gelukkig maakt is innerlijke rust, vrede en het leven organiseren zonder haast.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen