Anti-Terrorimse in Indie

In Indie ijvert de ONG Anti-terrorisme en Mensenrechten, ATHRPS, voor een nieuwe beweging in de Moslim gemeenschap. Hindu Indiers komen meer en meer op voor een verenigd godsdienstig Indie. Andere godsdiensten zullen geobserveerd worden. Zij mogen geen bekeringsspeechs geven. De ong ATHRPS zal nu samenwerken met de andere godsdiensten in één organisatie. Vooral de inbreng van de Islam en hun financieel netwerk is belangrijk voor deze organisatie. Ze zijn zich bewust dat ze alleen op politiek vlak het terrorisme vreedzaam kunnen bestrijden. De slechte naam van ISIS en de califaten willen ze zo uit de wereld helpen. De toenadering van de Indische moslimgemeenschap is daarom een zeer betekenisvolle boodschap, en dit wereldwijd. 

De Indische moslims willen een boodschap de wereld insturen dat ze bereid zijn te werken tegen terrorisme. Zij willen vooral door menslievende activiteiten hun geloof in de verf zetten. Via het politiek aspect van ATHRPS kan er in heel Indie iets gedaan worden aan het godsdienst terrorisme. Deze Mensenrechten organisatie heeft als hoofddoel het Anti-Terrorisme. Als ze vestigingen hebben in alle uithoeken van Indie, kunnen ze de jeugd een alternatief geven voor de vergiftiging van de ISIS boodschap. Dit is, volgens hen, het begin van een nieuw godsdienst tijdperk. De mensenrechtenorganisatie ATHRPS zal op 25 januari een bijeenkomst organiseren in Ajmer, Indie. We houden jullie op de hoogte.

Mensenrechten in Chili winnen veld

In juli 2014 vroeg de UNO aan Chili om in het kader van de Mensenrechten, de wet der Amnestie af te schaffen, zodat er geen enkele misdaad tegen de mensheid ongestraft kan blijven. Net zoals in Brazilie, heeft Chili een Amnestiewet die de dictators en de militairen van de periode '70/80 en later, in geval van Chili, ongestraft weggeraken met de folteringen, ontvoeringen en illegale executies die zij uitgevoerd hebben onder Pinochet en de militaire junta.

In Argentinie is deze wet er nooit gekomen. Zij werken reeds enkele jaren aan de bestraffing van militairen , ex militairen en ex ministers en actores van misdaden tegen de mensheid van de jaren van de militairen. 

De afschaffing of veranderen van de wet in Chili wordt nu doorgenomen in het Parlement. De Presidente Bachelet vraagt om er ernstig werk van te maken.

De Chileense delegatie, olv Edgardo Riveros, zegt dat ze in specifieke dossiers, deze wet niet meer toepassen. En dit onder druk van het Corte Interamericana de Justicia, CIJ, Hoog gerechtshof Interamericana voor de Rechten van de Mens, is, in bepaalde dossiers, de wet opgeheven.
Nu het Parlement zich zal buigen over de wet, is een goed teken voor de democratie die in Chili nog zeer jong is. 

Het zijn vooral de mensen rond Generaal Augusto Pinochet die in de kijker komen door de afschaffing van deze wet. Ook de buurlanden, vooral Argentinie, heeft bepaalde dossiers lopen waar de militairen van beide landen samenwerkten tijdens folteringen en ontvoeringen en de verkoop van baby's die in gevangenschap der ouders, geboren zijn. De periode loopt van 1973 tot 1990, in geval van Pinochet.
Ook de indiaanse bevolking in Chili is blij met dit initiatief. Zij ondervinden nog steeds problemen om bepaalde misdaden tegen hun bevolkingsgroep aan te kaarten door deze wet. Vooral de Mapuches vragen reeds van 2009 om het recht van hun land terug te geven en de autoriteiten die het fiscaliseerden te straffen. Dit dossier is al jaren geblokkeerd. 

meer info over de mapuches en de ontwikkeling tussen Chili en Argentinie in het boek 'Het gouden spoor van Patagonie'

Vrouwen met ballen aan hun lijf

De Feministen van Oekraïne, FEMEN, hebben reeds een resem van schandalen op hun naam staan. Gisteren nog tijdens het Europees voetbal in Polen. Nauw ja, schandaal? Zij gingen uit de kleren om hun statement kracht bij te zetten. Hun verhaal begon in 2008. FEMEN werd toen opgericht om sociale problemen aan te pakken en in het licht te zetten. Al snel groeiden ze uit en richtten ze zich naar serieuzere problemen.  Het Europees voetbal wordt overschaduwd door het sekstoerisme en daar willen zij duidelijk en klaar actie rond voeren. Even uit je kleren gaan, brengt je wereldwijd in het nieuws. Zeker als je dat doet voor de camera's van voetbalreporters die er een 'publiek' voor hebben. Het was juist om dat publiek te doen. In de grote groep van voetbalsupporters zitten er heel veel die na de match tijd willen doorbrengen met lokale schoonheden. Deze meisjes zitten niet altijd in de prostitutie en zouden wel eens smaak kunnen krijgen van deze tijdelijke bijverdienste. Ook tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika had dit land met deze kwaal te kampen. Volgens vrouwenbewegingen in dat land, zouden ze nog de wonden likken van de seksgolf die over het land vloeide als een walgelijke tsunami. Dat wil FEMEN zeker tegen gaan in Polen. Als je dat doet met pamfletjes en posters op de toiletten van de voetbalkroegen, krijg je weinig gehoor of beziens. Op de manier dat FEMEN het doet, kregen ze heel wat meer aandacht.

FEMEN slaagde er in om wederom op de foto te mogen met de officiële beker. De activiste ontblootte haar bovenlijf met daarop de slogan Fuck Euro 2012, een van haar collega's dook toen naar de beker. De twee werden door beveiligers verwijderd en zijn later aangehouden.
Activiste Joelia haalde anderhalve week geleden in Kiev dezelfde stunt uit. Zij heeft daarvoor een boete van omgerekend 12 euro gekregen wegens vandalisme. Femen weigert dergelijke boetes te betalen.

Deze dames krijg je tegenwoordig overal te zien waar volgens hen mensenrechten geschonden worden. Tijdens de verkiezing van Poetin in Rusland, op de Davos-top van de rijke landen, voor een Nieuw-Zeelandse radiozender waarbij de winnaar van een wedstrijd een Oekraïense bruid kon winnen, tijdens de internationale vrouwendag in Turkije... Je moet het de dames aangeven: ze hebben ballen aan hun lijf!

Mensenrechten in Vlaanderen en buiten

De Vlaamse Minister President Kris Peeters zet zich in voor mensenrechten hier en in de rest van de wereld. Dit zei hij op de vooravond van de Internationale Mensenrechtendag. Hij stelde het beleidsdocument voor 'Mensenrechten en het Vlaams internationaal beleid'. Dit document houdt in dat Vlaanderen een actief en samenhangend beleid wil voeren in dit thema. De Vlaamse regering wil in zijn beleid aandacht geven voor de Mensenrechten, met al zijn handelspartners en zijn internationale contacten. Dit is geen makkelijke instelling. Mensenrechten zijn universeel en belangrijk, toch is het vaak de vraag wat prioriteit heeft: sociale, economische verbeteringen of de punctualiteit van de rechten van de mens. Dit lijkt hard, maar in veel landen hebben mensen eerst eten en werk nodig voor ze zich echt bezorgd maken over de mensenrechten. Dat kan daarna voortvloeien uit de verbeterde levensomstandigheden.
Daarom ook legt Vlaanderen de prioriteit bij 4 groepen van mensenrechten. Respect voor de fysieke integriteit van burgers, waarin de doodstraf een punt is dat Vlaanderen resoluut veroordeelt, net als foltering en gedwongen verdwijningen. Daarna volgt de discriminatie. Ook het kind is een prioriteit van Vlaanderen. De vierde pijler is de bevordering van de arbeidsomstandigheden.
Dit document is zeker belangrijk in het licht van de snelgroeiende economieën. Maar Vlaanderen kijkt niet alleen over de grens, zij zullen ook elke jaar een interne evaluatie maken en een kwaliteitsrapportering organiseren van eigen beleid.

 

Rechten voor andersbegaafden

Het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap werd door België ondertekend en trad in werking op 1 augustus 2009. Het betekent voor personen met een handicap een onmisbare hefboom voor een meer inclusieve samenleving.

Het Verdrag bevestigt de verschuiving in het denken rond handicap. Handicap wordt niet langer louter aanzien als een medisch concept, eigen aan de persoon met een handicap, maar stelt dat er obstakels en vooroordelen in de samenleving zijn die personen met een handicap beletten om volwaardig en daadwerkelijk deel te nemen aan de maatschappij en op gelijke voet met anderen.
Het Verdrag creëert geen nieuwe rechten, maar herinnert eraan dat personen met een handicap alle burgerlijke, politieke, economische, sociale en culturele rechten moeten kunnen genieten. Een rode draad door het hele Verdrag is de nauwe betrokkenheid van personen met een handicap bij de bevordering, bescherming en opvolging van hun fundamentele rechten.
Tot slot ondertekende België ook het Facultatieve protocol.
Een nieuwe opdracht voor het Centrum
Art.33 § 2 van het Verdrag bepaalt dat één of meerdere onafhankelijke mechanismen worden aangeduid om de uitvoering van het Verdrag te bevorderen, te beschermen en op te volgen. In België heeft het Centrum deze opdracht gekregen. Wat houdt de opdracht precies in?

• Bevorderen: personen met een handicap, hun organisaties, de overheden, private actoren en het brede publiek informeren, sensibiliseren en vormen over het bestaan en de bepalingen van het Verdrag en zijn protocol
• Beschermen: juridisch advies en ondersteuning bieden aan (groepen van) personen met een handicap wiens rechten, voortvloeiend uit het VN-Verdrag, mogelijk zijn geschonden.
• Opvolgen: ervoor zorgen dat de Belgische wet- en regelgeving worden geharmoniseerd met het Verdrag en erop toezien dat de bepalingen van het Verdrag in de praktijk worden gerespecteerd.

Samenwerkingsprotocollen
Een samenwerkingsprotocol tussen het Centrum en de federale Staat over de uitvoering van deze nieuwe opdracht werd reeds ondertekend. Dit protocol treedt op 1 september 2011 in werking. Het zal als basis dienen voor gelijkaardige protocollen tussen het Centrum en de gewesten en gemeenschappen, die in de komende weken worden afgesloten.

Oprichting van een nieuwe dienst en een begeleidingscommissie
Om deze nieuwe opdracht uit te voeren, zal er een “Dienst Verdrag Rechten van Personen met een Handicap” worden opgericht binnen het Centrum. De dienst VRPH zal uit een diensthoofd en vier medewerkers bestaan. Als je interesse hebt om voor deze nieuwe dienst te werken, ga dan naar onze rubriek vacatures. Het Centrum moedigt personen met een handicap aan om zich kandidaat te stellen.
Er wordt ook een begeleidingscommissie voor deze dienst opgericht. Hierin zullen de verenigingen van personen met een handicap, de sociale partners en de academische wereld en vertegenwoordigd zijn.

Samenstelling van de begeleidingscommissie
De begeleidingscommissie zal uit 23 leden bestaan: 11 Nederlandstaligen, 11 Franstaligen en 1 Duitstalige.
Tien leden worden aangeduid door raden, koepelorganisaties en verenigingen van personen met een handicap.
Drie leden worden aangeduid door de Vlaamse Universiteiten en Hogescholenraad, en drie leden door de Conseil interuniversitaire de la Communauté française.
Vier leden worden aangeduid door de Nationale Arbeidsraad, een lid door de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen, een lid door de Conseil économique et social de la Région wallonne en een lid door de Economische en Sociale Raad van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
Het Centrum heeft deze partners gevraagd om ten laatste op 19 september mee te delen wie in de begeleidingscommissie zal zetelen.

Inspiratie uit het buitenland
Ter voorbereiding van de oprichting van de dienst VRPH heeft het Centrum contact opgenomen met National Human Rights Institutions in andere landen, die ook zijn aangeduid als onafhankelijk mechanisme in de zin van art.33 § 2 van het Verdrag. Deze buitenlandse voorbeelden kunnen als inspiratiebron dienen voor de nieuwe dienst VRPH binnen het Centrum.

Zie ook

• Rechten van personen met een handicap:Het Centrum wordt bevoegd voor de uitvoering van het VN-Verdrag

Mensenrechten en respect

 Lyudmila Alexeyeva is en blijft een taaie tante. Met haar 80 lentes staat ze nog steeds op de barricade in Rusland en roept ze van de daken dat de rechten van de mens geen hol begrip mag zijn. Zij behoort tot de veteranen van de Russische dissidenten. Zij is archeologe, sprak reeds in de tijd van Stalin, gaf geschiedenisles in de Moscow Staatsuniversiteit die haar uitstootte en toen ging ze naar de handelschool voor metaalwerkers. De straf van de Universiteit kwam er nadat ze opkwam voor de verstoting van Joodse studenten.

Onder Krushchev voelden de dissidenten zich een beetje vrijer. Zij organiseerden discussieavonden in elkaars flat, Lyudmila was steeds van de partij. In 1965, toen Krushchev in ongenade viel, werden er vele intellectuelen opgepakt en trok de dissidentengroep terug ondergronds. Alexeyeva vocht voor eerlijke processen en een eerlijke berichtgeving in de media. Zij organiseerde petities als hulp voor de gearresteerden, hierdoor werd ze uit de communistische partij gezet en verloor ze haar job. "Ik kon mijn leven anders geleefd hebben," zegt ze,"maar ik kon en kan niet laten om te spreken over de waarheid. Als ik gezwegen had, had ik mijn zelfrespect en het respect van mijn kinderen verloren." In 1977 emigreerde ze naar de Verenigde Staten. Daar vocht ze door voor mensenrechten, terwijl haar man professor werd aan de Universiteit in de USA. Toen de Sovjet Unie collapseerde, kon Alexeyeva terug naar haar land, wat ze prompt deed. Sinds 1996 is ze hoofd van de Moskou Helsinki groep, een russische organisatie voor mensenrechten. Ze werd zelfs opgenomen in een commissie die raad geven aan Putin over mensenrechtenzaken. "Mijn taak is om er op toe te zien dat diegene die de macht hebben, de rechten van de burgers niet uit het oog verliezen."

En tot de dag van vandaag doet Alexejeva dat nog steeds.Ze kreeg vorige week de toelating van de burgemeester van Moskou om een mars te houden op 31 maart. Een mars georganiseerd door een zusterpartij van de organisatie voor mensenrechten van Moskou-Helsinki, werd afgekeurd. Alexeyeva zegt dat ze dankbaar is dat ze 31 maart mocht spreken op het Pushkin plein, ook al mocht ze niet in de straten marcheren. in de straten van de hoofdstad. De mars werd vorig jaar ook gehouden. Het is een protest tegen artikel 31 van de Russische grondwet over garantie van vrijheid om zich te groeperen.