Vrede is een werkwoord

Deze nacht 12 uur middernacht in Belgie. Late namiddag in Cartagena, een historisch moment voor Zuid-Amerika, zeker voor Colombia. Vrede... we komen het niet alle dagen tegen. En zeker niet tussen twee grote kemphanen zoals de FARC en de Colombiaanse burgers.

Santos, de president van Colombia en Timoschenko, de leider van de rebellen, tekenen het einde van een 52 jarige oorlog. Het ging gepaard met een hele ceremonie. Velen Zuid-Amerikaanse leiders waren aanwezig. En nu ligt de uitdaging open om van de FARC een wettige politieke partij te maken in het land en het geweld om hun gelijk en financiele zaken te halen, voorbij.

Vrede is een werkwoord

Aanslagen, dreigingen, marsen, staatsgrepen, je slaat de krant open en de agressie druipt je ochtendkoffie in. Er is geen betere remedie dan onze koffieboy te volgen die deze morgen dit kleinoodje van een artikel op de vergadertafel legde: 'Vredesonderhandelingen Yemen hervat.'

Ismail Ould Cheikh Ahmed, een mond vol, is opnieuw begonnen met de onderhandelingen en de vredesbesprekingen. Yemen staat voor de cruciale keuze: 'stoppen met vechten of de totale teleurgang tegemoet gaan'. Ismail is een UN vredesman, ingezet om het conflict in Yemen te ontrafelen. Hij heeft zijn sporen eerder verdiend bij UNICEF, in het EBOLA project en in de ondersteuning van UN in Libie. Hij heeft een master in Human Resources van de Universiteit van Manchester, Engeland, economie van de universiteit van Montpellier in Frankrijk en Sociale politieke analyse van de graduaatschool van Maastricht. 'Yemen kan geen bloedvergieten meer veroorloven,' zegt Ismail in April. Toen sprak hij met de groep achter de President Abd-Rabbu Mansour Hadi en de Arab-led coalitie. 
Meer dan 6000 mensen stierven in het conflict en twee miljoen mensen ontvluchtten hun huizen. Sinds de wapenstilstand van April zijn er nog schermutselingen geweest, en Ismail drukt iedereen op het hart om hiermee te stoppen en de besprekingen af te wachten. De vredesbesprekingen in Kuwait werkten rond enkele sleutelposities: het terugtrekken van militaire en gewapende groepen, overhandigen van zware wapens en het aannemen van de uitnodiging van het politieke debat.
Het gevaar in Yemen is zoals in heel het Midden Oosten, de invloed van het extreme. Al Qaeda wil in Yemen een voet aan de grond krijgen. Verschillende generaals willen de vredesonderhandelingen een kans geven en beantwoorden klein wapengekletter her en der in het land niet meer met grote represailles.  Nu vraagt Ismail aan de strijdende partijen een 'doorslaggevende beslissing' te nemen. Hij begon de vredesonderhandelingen deze week opnieuw in Kuwait. 'Het wordt tijd om cruciale beslissingen te nemen die jullie echte intenties en nationale verantwoordelijkheden tegenover de Jemenieten weerspiegelen,' zo sprak Ahmed Ismail aan de delegaties van de regering olv president Abd Rabbo Mansoer Hdi en aan de Houthi rebellen. De toepassing van de resolutie 2216 moet ingevoerd worden. Deze resolutie vraagt een einde aan het geweld in Jemen zodat de vluchtelingenstroom gestopt kan worden en de mensen terug naar huis kunnen. Militaire connissies moeten erop toezien dat de zware wapens wederzijds worden ingezameld. Er moeten menselijke gangen komen, zodat de vluchtelingen zonder gevaar kunnen terugkeren naar hun regio's. 'Dit is de laatste kans die jullie krijgen om het vertrouwen van de Jemenieten te verdienen.'

Noorwegen, een gebaar dat telt

Denemarken werd geveld door geweld, net als Frankrijk. Deze week werd er een gebaar van vrede getoond door de Joden en de moslims dat geen weerga heeft. De synagoge van Oslo, Noorwegen, werd omsingeld door moslims en Joden in een gebaar van vrede. Hand in hand, zwijgend, riepen ze op tot PEACE.

Iran is een wetenschappelijk succes

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Wie is er gisteren niet begonnen met zijn lijstje van frisse voornemens die in februari waarschijnlijk al verwaterd zijn. Elke 365 dagen nemen we terug ons leven in handen en willen we veranderen wat de afsluit van de vorige 365 dagen niet echt leuk uitkwamen. Politiekers zijn niet anders. Zo nam President Obama ook voornemens op 29 december 2014. Hij wil Iran respecteren als een zeer succesvolle regio. Als, want aan elk voornemen kleeft een prijskaartje, Teheran akkoord gaat met een nieuw deal om hun kernenergie plan aan te passen aan de wensen van de Westerse wereld. President Barack Obama zei dit in een interview voor NPR News.
'Iran heeft een kans om zich te verzoenen met de rest van de wereld' klinkt het.
Vorig jaar ging Iran akkoord met een interim plan om hun productie van verrijkt uranium transparanter te maken. Hierdoor wilde de 'rest van de wereld' hun financiele sancties opheffen. Deze overeenkomst is nu verlengd tot juni.


'Er zit in Iran heel wat kennis en wetenschap, gesofisticeerd onderzoek, en dit kan dit land internationaal gebruiken om zijn succes wereldwijd door te voeren.' zei Obama. Verder zei hij dat hij oorlogslanden in de Arabische wereld wil helpen, maar dat de eerste stap van de landen zelf moet komen, zoals Libie, Syrie en Irak. 'We kunnen helpen, maar het zal van hen afhangen of het realiteit wordt.'

De mooiste prijs van de wereld: de Vredesprijs

De mooiste prijs van de wereld is de Nobelprijs van de Vrede. Dit jaar wordt hij gedeeld door Kinderrechten vechters. Het Pakistaanse meisje Malala en kailash Satytarthi van Indie. Zij ijvert voor onderwijs voor iedereen en vooral voor meisjes in de extremistische Islamlanden, en hij werkt met kinderslaafjes en probeert ze terug een leven vol respect te geven, dit door dans, meditatie en een bewustwording in zichzelf.

,,Kinderen moeten naar school en niet economisch worden uitgebuit. In de arme landen van de wereld is 60 procent van de huidige bevolking onder de 25 jaar oud. Het is een voorwaarde voor vreedzame wereldwijde ontwikkeling dat de rechten van kinderen en jonge mensen worden gerespecteerd'', onderbouwde het comité verder de keuze voor het tweetal. ,,In door conflicten geteisterde gebieden in het bijzonder, leidt de schending van kinderen tot het overdragen van geweld van generatie op generatie.''

 

Ondanks haar jonge leeftijd vecht Malala Yousafzai al jaren voor het recht op onderwijs voor meisjes. Ze heeft persoonlijk het voorbeeld gegeven dat kinderen en jonge mensen ook zelf kunnen bijdragen aan de verbetering van hun eigen situatie, stelde het comité. Malala werd in oktober 2012 door radicale Talibanstrijders in een bus in Pakistan door het hoofd geschoten vanwege haar werk voor meisjesonderwijs.

Satyarthi krijgt de prijs omdat hij ,,in de traditie van Ghandi'' leiding heeft gegeven aan geweldloze protesten tegen de uitbuiting van kinderen voor financieel gewin. Ook heeft hij bijgedragen aan belangrijke internationale conventies voor kinderrechten. 

De Indiase pleitbezorger voor kinderrechten heeft de prijs opgedragen aan kinderen die als slaaf moeten werken. De toekenning is „een eerbetoon aan al die kinderen die nog steeds lijden onder slavernij, gedwongen arbeid en mensenhandel”, zei hij tegen de nieuwszender CNN-IBN in een reactie.

Voor het comité is het verder van belang dat Malala en Satyarthi uit Pakistan en India komen en streven naar hetzelfde doel. De landen hebben verscheidene oorlogen uitgevochten. Malala is moslima, Satyarthi is hindoe en ze vechten beiden voor onderwijs en tegen extremisme. ,,De strijd tegen onderdrukking en voor de rechten van kinderen en adolescenten draagt bij aan de realisering van de 'broederschap tussen naties' die Alfred Nobel in zijn testament heeft opgenomen.''

In een exclusief interview met De Telegraaf sprak Malala eerder over haar grenzeloze ambities en de oneerlijke 'strijd' met de Taliban, die de jonge onderwijsactiviste neerschoten toen zij op weg was naar school. „Mijn missie is eerlijk en puur. Ik heb niks te vrezen. Ik woon nu in Engeland. En ik ga daar naar een gewone meisjesschool. Ik heb ook geen bewaking, ik ben niet bang.” Het interview is hier terug te lezen: http://www.telegraaf.nl/s/23185262

Akkoord over GAZA

Uit Egyptische officiele bron, vernam Reuters dat er een doorbraak is in de 'staakt het vuren' gesprek tussen Israel en Hamas en Palestina. Men wacht nu op een officiele persconferentie van Israel en Abbas. Deze doorbraak werd verkregen aan de rondetafel conferentie in Cairo. Israel zou akkoord gaan met een versoepeling van de blockade aan de Gazastrook en een lichte versoepeling over het totale visverbod aan de kuststrook. De Palestijnse president, Mahmoud Abbas, heeft hoop dat dit akkoord een kans heeft om een nieuwe natie op te bouwen en een einde te brengen aan de totale bezetting. Hij dankte uitvoerig het Egyptische vredesteam. De Hamas leider, Moussa Abu Marzouk, zegt dat het akkoord een overwinning is van de resistentie. Achter te schermen wordt beweerd dat de echte (kapitaalkrachtige) leider van Hamas, Chaled Mashal, die in Quatar woont, hield steeds zijn been stijf voor een vredesakkoord. Nu heeft het verdriet en het lijden van de Palestijnse bevolking gewonnen. De Hamas in Palestina zelf, heeft dit akkoord goedgekeurd.

Mooie mensen sterven niet

Palestina en Israel op weg naar vrede

Israel en Palestina klinken bijna zoals BHV in Belgie. Altijd opnieuw staan deze landen tegenover elkaar met getrokken messen en gooien ze ipv modder met bommen naar elkaar. Een onoplosbaar probleem, lijkt het zo. Toch kruipt vrede waar het niet gaan kan, zelfs daar. Israel en Palestina zijn reeds drie jaar in hevige onderhandelingen. Dit is het werk van John Kerry, de staatssecretaris van de Verenigde Staten. Hij werkte maanden aan een stuk om de twee kampen te overtuigen om in een vredes dialoog te stappen. Deze onderhandelingen, de eerste fase, zal 9 maanden duren. Experten denken dat Palestina zal volhouden aan de ruil 'Vrede voor land'. 
Het Arabische Vredes Initiatief werd opgestart in 2002. De auteur is Abdullah Bin Abdulaziz. Het is een Saoudisch initiatief en werd door de Arabische staten ter schrift gesteld in 2002. Dit gaat wel erg ver: Israel krijgt vrede als het al het land teruggeeft dat het in 1967 veroverd heeft. Daar kan Israel niet op doorgaan.

Toch wil Israel met de gematigde Palestijnse leiders onderhandelen over de GAZA strook. De Hamasgroep zal niet mee aan de onderhandelingstafel zitten. Het intern conflict in Palestina gijselt al jaren de situatie in het Midden Oosten. De Palestijnse Eerste minister Mahmoud Habbash roept al een tijd op tot eenheid. "De taak van de moslims is om Palestina en Jeruzalem te bevrijden. Dit kan alleen gebeuren als er een eenheid is. Daarom moeten we eerst in eigen rangen verenigd zijn."
Er zijn twee manieren om de macht van hamas in de Gaza te stoppen. Of door een vreedzame overeenkomst of door een revolutie om de macht van Hamas te breken. Habbash pleit al jaren voor het eerste.
Ook in Israel zijn er twee kampen. Zij die vrede willen en zij die Jeruzalem nooit als een tweedelige stad zullen toelaten. Vrede is dan ook bijna een onhaalbare kaart, maar partijen blijven proberen en het is dat wat telt...

Een snaar roert vrede

Soms is het moeilijk op de redactie. Goednieuws ligt niet altijd voor het rapen. Je moet artikels kauwen, malen, verfijnen en dan nog wringt er vaak iets aan. Of we maken negatief nieuws te naif en apen we als papegaaien naar de bek van machtsgroepen, of het goede nieuws is teveel propaganda voor minder- of meerheden, waar we ook allergisch aan zijn. In deze tijden van gijzelingen, moorden, doping, slechte of saai jouranlistiek, steken toch nog lichtpuntjes op die door de grote persmensen niet gezien worden, of als niet sensationeel genoeg worden aanzien.
Zo vonden we vandaag een pareltje in de Al Jazeera, een krant die vaak voor pareltjes zorgt, tussen al het Midden Oosten geweld.
Het gaat over een muziekacademie in Afganistan, een documentaire over de school van Sarmast.

Vredesleger, een contradictie?

Acht Gentse organisaties werkten het voorbije jaar aan een nieuw initiatief met het oog op de ontwikkeling van een meer verenigd middenveld. Onder de noemer ‘De Toekomstfabriek’ worden er in het seizoen 2012-2013 acht dialoog- en debatavonden georganiseerd rond telkens één centrale hamvraag.

Op woensdag 16 januari 2013 om 19u30, wordt de derde dialoog- en debatavond georganiseerd. Centraal staat de vraag:

-Hebben we nog een leger nodig? -

De komende jaren plant defensie grote nieuwe investeringen die ons leger verder moeten omvormen tot wat de betrokken minister een 'expeditieleger' noemt. Die heroriëntering van ons leger – dat voorheen vooral gericht was op de verdediging van het grondgebied - is begonnen na de koude oorlog. Ons leger heeft zich in toenemende mate ingeschakeld in internationale militaire structuren die hun bestaansreden vinden in interventiestrategieën, soms ver weg van het eigen grondgebied. Het argument voor militaire interventies is dat we op die manier onze democratische en humanitaire waarden uitdragen en de stabiliteit in de wereld helpen te garanderen. De keerzijde is dat ondanks de economische crisis de militaire bestedingen wereldwijd sterk zijn toegenomen en dat militaire interventies een bloedige aangelegenheid kunnen zijn en niet altijd in een zuivere of belangenvrije context verlopen.
Tegenover de internationale ambities staan de budgettaire beperkingen. Hoewel ons militair apparaat de schatkist jaarlijks 4 miljard euro kost stelt een interne kritische nota uit legerkringen dat de fundamenten van onze leger niet gezond zijn en de krijgsmacht op drift is.

Is het leger het beste middel om humanitaire doelstellingen te vervullen en stabiliteit te garanderen? Zo ja, met welk budget, binnen welk internationaal kader en met welke opdrachten? Kunnen de gestelde doelstellingen niet beter gegarandeerd worden met een beleid en bijhorende budgetten via ontwikkelingssamenwerking, sociaal welzijn, arbeid en onderwijs?

Panel:

Dirk Deboodt (ACOD-defensie)
Luc Reychler (prof. emeritus internationale relaties en vredesonderzoek KUL)
Wouter De Vriendt (parlementslid Groen!)
Ludo De Brabander (Vrede vzw)
Moderator:
Maggi Poppe (NVR)

De Toekomstfabriek probeert een breed publiek te bereiken en realistische alternatieven te formuleren. Heb je ook een mening? Kom dan zeker af op 16 januari 2013.

Met aansluitend Nieuwjaarsreceptie!

Inkom gratis

Wel graag een seintje vooraf via: info@detoekomstfabriek.be

De Toekomstfabriek is een initiatief van: Victoria Deluxe, Samenlevingsopbouw Gent, ABVV, ACV/ACW Gent Oost-Vlaanderen, LEF Gent (Links Ecologisch Forum Gent), Masereelfonds Gent, Vrede vzw en Vooruit. Gezondheidssocioloog Fred Louckx coördineert dit opmerkelijke project.

Cacaoland weer rustiger

 Meer dan 30 Franse gewapende wagens hielden de residentie van Gbagbo in Abidjan omsingeld. Een helicopter had de nacht voordien het domein onder vuur genomen om zo een einde te maken aan de burgeroorlog in ivoorkust.Gbagbo is de voormalige president van Ivoorkust die niet wilde aftreden toen Alassane ouattara de verkiezingen won in  november vorig jaar.  Alassane won toen de Verenigde Naties de resultaten goedkeurden na het verwerpen van de verkiezingsuitslag die Gbagbo eerst als overwinnaar aanwees. Toen ontstond er een geweldadig treffen tussen beide groepen. Gbagbo weigerde af te treden en plaats te maken voor Alassane Ouattara. "President Laurant Gbagbo kwam uit zijn bunker die omsingeld was met Franse troepen. Hij werd gearresteerd," zei Affoussy Bamba de woordvoerder van Ouattara aan Reuters. Gbagbo's arrestatie maakt een einde aan 10 jaar macht in het cacao-land in Afrika. De nieuwe president, Ouattara, zal heel wat problemen op zijn bord krijgen: een etnisch verdeeld land, jaren van economische stagnatie en een sociale en humanitaire crisis. De Franse regering zegt dat Gbagbo gearresteerd is door Ouattara's troepen, gesteund door de Verenigde Naties en het Franse leger. De Fransen zelf hebben hem niet gearresteerd.
Nu is het aan Ouattara om te bewijzen dat hij het ook zonder de Fransen kan, zegt Kwesi Aning, hoofd van de Kofi annan International Peacekeeping Center in Accra. Het televisiekanaal van Ouattara liet Gbagbo zien in een hotelkamer in het hotel waar Ouattara zijn hoofdkwartier heeft, samen met zijn vrouw. Dat laatste is heel belangrijk voor het moreel, omdat algemeen beweerd wordt dat de vrouw van Gbagbo de echte macht in handen heeft en ook over toverkracht beschikt. Gbagbo zal nu voor de camera's officieel meedelen dat hij de macht neerlegt. "Dan pas is de nachtmerrie over," zegt de eerste minister van Ouattara, Guillaume Soro.
Vooral de jeugd in Abidjan, Ivoorkust, juichen over de arrestatie van Gbagbo. "Laat ons hopen dat het land terug vrede en stabiliteit vindt, ik ben heel gelukkig," zegt Jean Desire Aitcheou, een student in de overwinningsmars. "Een grote 'dank u' aan Frankrijk, zij hebben ons bevrijdt" zegt Fidi Ouattara, een student die Reuter toevallig op de straat aansprak en met klem zei dat hij geen familie was van de nieuwe president.

De arrestatie van Gbagbo zorgt ervoor dat twee grote havens van Ivoorkust terug open zijn. Eerder had de Europese commissie deze afgesloten.De twee havens zijn belangrijk voor de Cacaoproductie van het Afrikaanse land. De cacaoprijzen waren reeds sinds het begin van de strijd, de hoogte in gegaan, nu vielen ze weer naar beneden.