Het zeetje. Kilometers en uren staan we in de file als het zonnetje van Deboosere mag schijnen. Als ik de oude postkaarten bekijk met groeten uit Den Haan denk ik
nostalgisch aan ons moemoeke en ons cabinneke op het strand. Ze zette een badmuts op als ze ging pootjebaden. Ze sleurden met een grote zak vol pondekes en we maakten mooie papieren bloemen. Op het strand, nu 45 jaar geleden, is er niet veel verandert. Er zitten nog steeds moemoekes met kleinkinderen en hun zandtaartjes. Dat de tijd op de plage is blijven stilstaan, is maar schijn (en niet altijd van de zon).
Onze kust is 67 kilometer kort, maar krachtig. Een levensader voor het Belgische toerisme, de economie en de ecologie. Onze kust is anders dan de Franse of de Nederlandse. We hebben zo ons eigen zee-karakter. De Franse en Nederlandse kunstlijn ligt meer zeewaarts terwijl de Vlaamse kust het land inspringt. Eeuwen geleden was dat anders. Toen lag de kust kilometers ver de zee in.
De inspringende kustlijn maakt dat onze kustwateren relatief ondiep zijn in vergelijking met die van Nederland en Frankrijk. Hierdoor worden er eilandjes en ondieptes gevormd, wat in Nederland niet het geval is. België kan daarom een scenario uittekenen om land te winnen van de zee, het 2100 perspectief, oftewel de Vlaamse Baaien.
