Het wordt een vrouwendag bij de GNK

Na de Arabische lente kwam er heel wat op losse schroeven in Arabische landen. Oude leiders werden opzij gezet of vermoord. Een nieuwe beweging kwam op gang. En dat resulteert nu in de grondwet van Tunesie. Er is voor het eerst een gelijkheid opgeschreven tussen 'citoyens' en citoyennes'. Niet alleen voor het eerst in Tunesie, ook een primeur in heel de Arabische wereld. Ongelooflijk en dit in de 21ste eeuw.

In het Tunesische parlement wordt gewerkt aan een nieuwe grondwet. Daarvoor wordt nu artikel per artikel gestemd. Het is de bedoeling dat de hele grondwet rond is tegen 14 januari. Dan zal het precies drie jaar geleden zijn dat president Ben Ali werd verdreven. Gisteren bleek uit de stemming van de eerste artikelen al dat de sharia, de islamitische wetgeving, uit de grondwet geweerd wordt. De islam wordt wel aangehaald als de godsdienst van de staat.

Tunesische vrouwenbeweging

Nu zijn de grondwetsartikelen over discriminatie gestemd. "Alle citoyens en citoyennes hebben dezelfde rechten en dezelfde plichten. Ze zijn gelijk zonder discriminatie van eender wie", klinkt het in artikel 20, dat vandaag werd goedgekeurd. De formulering over specifieke uitwerking rond vrouwenrechten moet later deze week nog worden gestemd.
Die formulering is het resultaat van een compromis tussen de gematigde islamistische partij Ennahda, die de meeste zetels in het parlement heeft, en de seculiere oppositie. Ennahda had in de zomer van 2012 nog gezegd dat het "de complementariteit" tussen man en vrouw in de grondwet wilde.

Djibouti en Tunesie werken samen

Tunesie en Djibouti starten een bilaterale werking ivm behuizing van achtergestelde delen van Djibouti. Djibouti is een landje tussen Eritrea en Ethiopië, 42% van de bevolking zou het met 1.45$ per dag moeten stellen. Beide landen zijn ex kolonies van Frankrijk en hebben nog steeds een goede band met hun ex kolonist. In 1996 startte Frankrijk in Djibouti het hoofdhuis van de IGAD, Intergovernmental authority on Development. Deze organisatie wil de samenwerking tussen de landen in Afrika onderling verbeteren. Hierin past dit bilateraal project dan ook tussen Tunesie en Djibouti. Het project houdt in dat er technisch personeel en wetenschappelijke informatie zal uitgewisseld worden tussen de twee landen, de lokale constructie bedrijven zullen hiervan de vruchten plukken door meer geschoold personeel te krijgen.

Egypte, kijk naar de Latijnse vrouwen

Een foto uit 1970, Dilma Rousseff voor de militaire junta in Brazilie. Een vrouw van 22 jaar, gemarteld maar niet gebroken, is nu de huidige presidente van het land 'o maior do mundo' oftewel: het grootste land ter wereld, zoals alleen een Braziliaan dat met zoveel overtuiging kan zeggen.
Brazilië is nu wel niet het grootste, maar zijn dade benne groot. De toekomst van dit uitgestrekte Latijns Amerikaanse land lijkt rooskleurig. Het staat op de zevende beste economische landen ter wereld, niet slecht voor een land dat nog maar net onder het juk van de dictators is gekropen.Deze foto is nu pas gepubliceerd in een campagne om de waarheid van deze dictatorjaren aan het licht te brengen. (1964-1985). Ook Argentinië werkt hard aan deze verlichting. Zij staan reeds een stap verder en hebben al militairen berecht en gestraft voor hun misdaden tegen de bevolking in de jaren 70-80 van vorige eeuw.

Ook Chili heeft na de militaire juntas en de dictatorjaren van Pinochet een redelijke democratie opgebouwd onder de vorige presidente, wederom een vrouw, Michelle Bachelet. Het vrouwelijke trio, Cristina van Argentinië, Dilma van Brazilië en Michelle van Chili, kunnen wijze raad geven aan de rijzende politieke leiders in de Arabische wereld.
De Egyptenaren weten misschien niet dat het 21 jaar duurde eer Brazilie eindelijk de militaire greep kwijtraakte. Het begon inderdaad met de sterke Dilma in 1970, die nu pas het heft in handen kan nemen, 40 jaar later. Lang bleef het woord 'vrijheid' een ander woord voor 'niets te verliezen behalve tijd'. Brazilie ging de weg op naar de democratie, toen de militairen er met een staatsgreep in 1964 abrupt een einde aan stelde, gesteund door Washington. Deze comateuze democratische periode duurde 20 jaar. Pas in de jaren 80 begonnen de militairen terug aan de weg te timmeren van democratie, traag en in stapjes, om niet alle macht te verliezen. Toch werden ze opzij gezet zoals dezer dagen in de Arabische lente het geval is.
Dat wilde niet zeggen dat er dadelijk een echte democratie kwam. Democratie moet je leren, zowel de leiders als de bevolking. Het vraagt verantwoordelijkheid van beiden. Net zoals de boodschap van Steiner, een opvoedkundige uit de 19de eeuw zei: "Vrijheid moet je aanleren, van kleins af aan moet je leren dat jou vrijheid verantwoordelijkheid is naar je medemens toe." En dat duurt 1 generatie, als je geluk hebt. Net zoals in Latijns Amerika men nog lerende is, maar op goeie weg, kan de Arabische wereld leren van de begane weg van de Latijns Amerikaanse landen en de drie vrouwen die nu aan het roer staan of stonden, in geval van Michelle Bachelet. Toeval? De redactie gelooft niet in toeval.

Gebaseerd op het artikel van Pepe Escobar, de rest van het artikel kan u lezen:
Pepe Escobar is the roving correspondent for Asia Times. His latest book is named Obama Does Globalistan (Nimble Books, 2009).
The views expressed in this article are the author's own and do not necessarily reflect Al Jazeera's editorial policy.