Het wonder van Mauritius

Het lijkt een slogan van een heel rijk land of een land waar de persvrijheid niets anders mag vertellen: vrij onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen. Vorige week nog werd in de EU de verzorgingsstaat als een probleem gezien, is dat werkelijk wel zo? De redactie was nieuwsgierig en ging op onderzoek uit. We stootten op een essay van de econoom Joseph Stiplitz, nobelprijslaureaat economie en verbonden aan de universiteit van Columbia.



Hij schrijft over het wonder van Mauritius.
In dat kleine eilandje aan de oostkust van Afrika waar 1.3 milj mensen wonen, is het onderwijs en de gezondheidszorg gratis voor iedereen, tot hartoperaties toe. Iets waar we zelfs in Belgie alleen maar van kunnen dromen, hoewel onze verzorgingsstaat hoog staat aangeschreven. Hoe speelt Mauritius dat klaar? Hebben ze olie, diamanten, goud? Nee, eigenlijk hebben ze geen enkele natuurlijke bron, alleen menselijke potentieel. In 1968 werden ze onafhankelijk van Engeland. Engelse economen voorspelde een vlug failliet. De nieuwe regering zat niet bij de pakken neer. Ze wisten dat hun enigste bron van inkomen hun bevolking was. Wat daarmee aangevangen?
Ze begonnen al vroeg met het onderwijs voor iedereen, met hoog geschoolde mensen kon je iets uitbouwen. De Engelsen hadden een mono-agricultuur nagelaten van suiker. Nu is Mauritius een economische waarde in de regio door zijn diversiteit: textiel, toerisme, financieën en fruitteelt. Simultaan herwerkte ze de grondwet om zoveel mogelijk democratische spelregels in hun politiek in te bouwen. Zij kampen met een verscheidenheid aan religies en etnische groepen, doch kregen ze het voor elkaar om aan iedereen een evenwaardige plaats te geven. Zij worstelen nog met armoede en schrijnende menselijke problemen, maar er wordt aan gewerkt.
Vlak na de onafhankelijk werkten ze aan het respect voor elkaar, zij brachten de bevolking samen als 1 eenheid, in hun verscheidenheid aan geloof en overtuiging. De mensen werken actief mee aan het onderhouden van het vrije onderwijs en de gezondheidszorg, omdat ze weten dat dit twee pilaren zijn voor een samenleving die productief en constructief kan werken.
Het wonder van Mauritius is een les naar iedereen toe. Zeker naar landen waar de verzoringsstaat als iets vanzelfsprekend wordt geacht, en zelfs als iets 'overbodig' wordt gezien. Iedereen kan zijn steentje bijdrage tot de vorming van een maatschappij waar iedereen een plaats in heeft, zelfs met het vrijwaren van vrijheid en een verscheidenheid aan geloofsovertuiging.
Al deze dingen wil niet zeggen dat Mauritius geen ontwikkelingsland is, zij hebben economische problemen en de bevolking moet een zware inflatie verwerken. Toch hebben ze in al die jaren deze twee zware kosten in ere kunnen blijven houden. Iedereen kan naar school en naar het ziekenhuis.